Wiedźma

Lisa Sherwood dorastała w spokojnym miasteczku. Ludzie mieszkający w tym miejscu byli życzliwi, a starszyzna pomagała rozwiązywać wszelkie spory i podtrzymywać przy życiu stare tradycje. Lisa miała wiele zainteresowań, ale bardziej niż wszystkim innym interesowała się rysowaniem rytualnych znaków, które miały rzekomo zapewniać bezpieczeństwo i szczęście. Pewnej nocy, gdy wracała do domu przez las, rozpętała się bez żadnego ostrzeżenia straszliwa burza. Idąc w ciemności, Lisa poślizgnęła się i uderzyła się w głowę. Tracąc przytomność, zauważyła mroczne kształty zbliżające się od strony drzew. W końcu znalazły się tak blisko, że można było dostrzec ich okrutne, wygłodniałe uśmiechy.

Porywacze przykuli Lisę łańcuchami do ściany i więzili kobietę w zalanej piwnicy. W ciemności poznała inne osoby, które miały na ciele otwarte rany, w których aż roiło się od much. Inni nie przetrwali zbyt długo, gdyż kanibale zaczęli wycinać zardzewiałymi ostrzami kawałki mięsa z ich ciał, ale Lisa trzymała się kurczowo swojego życia. Im bardziej była głodna, im bardziej okaleczona, tym luźniejsze stawały się kajdany na jej wychudzonych rękach. Szarpała się, a metal przedzierał się przez skórę i mięśnie. Jej wysiłki opłaciły się i umożliwiły kobiecie ucieczkę. Z jej ciała sączyła się ropa, spod wielu ran widoczne były gołe kości. To było zbyt wiele – nie mogła iść dalej. Tracąc resztki zmysłów, myślała o domu, o starszyźnie. Narysowała znaki, których ją nauczono. Poczuła w sobie mroczny głód. Głód krwi. Wybrała zemstę.
Policja podczas poszukiwań dotarła do starego domu na bagnach. Rezydenci przybytku zostali odnalezieni rozczłonkowani i pożarci. Uroki starszyzny zostały namalowane na podłodze krwią. Ciała Lisy nigdy nie odnaleziono.