Krasue

Burong Sukapat ćwiczyła operę w Tajlandii, wylewając na scenie morze emocji. Mimo wyczerpujących starań nie udało jej się jednak awansować dalej niż do roli dublerki. Z początku pragnęła jedynie dzielić się swoim talentem, ale z czasem to pragnienie przerodziło się w niezachwianą żądzę sławy. Jej przyjaciółka z dzieciństwa, Janjira, była jej największą fanką, ale poza ramieniem do wypłakania się, nie mogła jej wiele dać. Dopiero gdy Malai – inna śpiewaczka, która błyskawicznie wspięła się po szczeblach kariery – wyciągnęła do niej rękę, los Burong odmienił się. Malai wręczyła Burong szklaną butelkę z przejrzystym płynem i poradziła, by wypiła jej zawartość. Jej ton był śmiertelnie poważny: „Każdej nocy ktoś inny zamieszka w twoim ciele – ale odniesiesz sukces na scenie, tak jak ja.” Burong zaśmiała się z tej osobliwej zabawy. A jednak pragnęła uwierzyć, że to prawda. Złapała butelkę i wypiła do ostatniej kropli. W kolejnych tygodniach jej skóra stała się gładsza, a w głosie odkryła głębię, o jakiej wcześniej nie miała pojęcia. Podczas następnego przesłuchania reżyser od razu zwrócił na nią uwagę, oczarowany dźwiękiem, który rozbrzmiał po teatrze. Gdy pieśń dobiegła końca, Burong podziękowała reżyserowi, po czym zakaszlała krwią w chusteczkę. Wcisnęła ją do kieszeni, wybierając ignorancję. Cokolwiek się z nią działo, działało – nie zamierzała tego przerywać. Tej nocy, we śnie, ciepło zaczęło spływać po jej ciele. Zerwała się, szukając lampki, której nie było. Leżała na podwórzu, którego nie rozpoznawała, cała we krwi. Była obok zniszczonego kurnika, a ziemię pokrywały pióra i plamy krwi. Zataczając się, wróciła do domu, zanim miasto obudziło się na nowy dzień. Pod gorącym prysznicem wypluła krew, drżąc na myśl, że to nie było jej pierwsze polowanie. Szlochając, zaczęła uciskać brzuch, jakby szukała w nim czegoś, co mogło się tam kryć. Zadzwoniła do Janjiry, ale nie potrafiła opowiedzieć jej o koszmarze. Zamiast tego powiedziała, że co noc lunatykuje i potrzebuje kogoś, kto zaprowadzi ją z powrotem do łóżka. Janjira zgodziła się pomóc. Rankiem Burong obudziła się, czując dłoń Janjiry czule spoczywającą na jej policzku. Gdy uniosła wzrok, głos uwiązł jej w gardle. Oderwana ręka Janjiry spadła z łóżka, lądując obok jej rozprutego ciała. Przez wiele godzin siedziała w ciszy przy zwłokach przyjaciółki, pogrążona w szoku. Janjira nie żyła – i po co? Gdy nie mogła już znieść zapachu krwi, sięgnęła po środki czystości. Gdy słońce zaszło, na dywanie wciąż widniała ciemna plama. Wyszła z domu i szła ulicami, aż dotarła do mieszkania Malai. Gdy ta otworzyła drzwi i spojrzała Burong w oczy, od razu zaczęła się bronić. Twierdziła, że to nie jej wina – była przeklęta, a jedynym sposobem, by się uwolnić, było przekazanie klątwy dalej. Wierzyła, że Burong, ogarnięta żądzą sławy, zdoła wytrzymać mękę i spełnić swoje marzenia. W Burong wezbrał gniew. Osunęła się na ziemię, gdy rozgrzane do czerwoności fale przelały się przez jej ciało. Malai patrzyła z przerażeniem, gdy Burong zaczęła wbijać paznokcie w skórę, drąc ją w szale. Rozszarpywała kawałki mięsa z szyi, a jej wnętrzności wiły się wewnątrz. Głowa oderwała się od ciała, a za nią ciągnął się długi sznur organów, uderzających o ziemię niczym ryby na brzegu. Ogarnął ją dziki głód, gdy jej oderwana głowa uniosła się w powietrze. Runęła na Malai, rozszarpując ją do cna. Z kobiety zostały tylko krew, włosy i kości. Burong ocknęła się wśród tej masakry, nie potrafiąc wykrzesać z siebie choćby jednej łzy. Wróciła do domu, pozwalając myślom kłębić się w głowie, aż pokój zalało światło. Zadzwonił telefon. Głos reżysera przebił się przez mgłę w jej umyśle. Zaproponował jej główną rolę. Burong upadła na łóżko i zapłakała – nie ze smutku, lecz z ulgi i radości. Wieczorami, na scenie w Bangkoku, błyszczała niczym gwiazda. Nocą karmiła stworzenie w swoim wnętrzu i razem rozkwitały w świecie głodu i pieśni. Ale istota wciąż chciała więcej – aż w końcu dostała to, czego pragnęła: obietnicę mięsa, zawieszonego na hakach, ociekającego kuszącą krwią. A potem pojawiła się mgła.