Licz

Szepczący. Pan Zgniłej Wieży. Władca Tajemnic. Niewielu odważy się wypowiedzieć jego prawdziwe imię. Może je przecież usłyszeć… lub może nastąpić coś gorszego. Nawet jako młody czarodziej Vecna nie miał sobie równych, gdy chodziło o władanie magią. Kiedy inni poświęcali dekady na naukę jednej szkoły magii, on bez wysiłku opanował każdą z nich. Po tym, jak jego matkę uznano za wiedźmę i skazano na śmierć, obsesją Vecny stało się zgłębianie najmroczniejszej dziedziny zaklęć – nekromancji, magii życia i śmierci. Wraz ze wzrostem jego mocy rosły też jego ambicje. Na przestrzeni wieków zrzucił swoją śmiertelną powłokę i stał się liczem. Jego potęga dała początek wielkiemu imperium, którym władał ze swej Zgniłej Wieży. Pragnienie zdobycia mrocznej wiedzy, która wypełniłaby jego Księgę Plugawego Mroku, zaprowadziło Vecnę do wielu krain i wymiarów. Ale to w jego własnym królestwie jeden z jego sług znalazł tekst – być może zaklęcie wyrwane ze starożytnego grobowca – w języku, którego Vecna nigdy nie widział. Wyczuł jednak niesamowity przepływ mrocznej energii. Nie posiadając żadnych informacji o tym języku, spędził miesiące na żmudnej analizie jego składni, fonetyki, formy. Dokumentował wszystkie linie każdej litery, badając ich znaczenie i układając teorie na ich temat w grubej księdze ukrytej w swych komnatach. Kiedy jego oficerowie meldowali o problemach na swoich ziemiach, odpowiadał, by radzili sobie sami. Miał ważniejsze sprawy na głowie. Spędzał niezliczone noce na zapamiętywaniu dziwnego pisma, próbując nadać mu sens. Tylko od czasu do czasu opuszczał swoją siedzibę, aby zbadać pogłoski o ludziach, którzy zniknęli nocą bez śladu. W odwiedzanych miejscach wyczuwał tę samą obcą magię, która emanowała z podartej strony. Był przekonany, że cokolwiek zabiło tych ludzi, sporządziło również te dziwne zapiski. Był zagubiony, co doprowadzało go do wściekłości. Tych miejsc, nielicznych i odległych od siebie, nie łączył żaden wzorzec, żaden wspólny motyw. Nie było żadnych śladów walki, żadnych ciał – tylko utrzymujący się szum ciemnej energii. Do czego ktoś potrzebował tych wszystkich zwłok? Pewnej ciemnej nocy nastąpił przełom: słowo, które Vecna interpretował jako „umieranie”, było bardziej zrozumiałe jako „znikanie”. Być może ci ludzie wcale nie zostali zabici, lecz raczej porwani żywcem. Zastosował tę zmianę w swoich notatkach i wszystko zaczęło nabierać sensu. Skopiował to, czego się dowiedział, na nowy arkusz pergaminu, zapisując tekst fonetycznie. Zaczął wypowiadać słowa na głos, a pokój pociemniał. Wypełnił się pełzającą czarną mgłą. Vecna poczuł, jak się przemieszcza, przenosi się gdzie indziej. Opierał się. Inkantując zapamiętane zaklęcia, utrzymywał mgłę na dystans. Ale gdy wpatrywał się w ciemność, poczuł, że emanuje z niej kusząca energia; rozpacz i zło, które ledwo mógł sobie wyobrazić. Ogarnęła go chora ciekawość, zdekoncentrował się i dał się porwać mgle. Czymkolwiek była ta moc, gdziekolwiek się znajdowała, zrozumiał, że jedynym sposobem, by ją okiełznać, jest poddanie się jej. Wiedział w swym zimnym, martwym sercu, że pewnego dnia pozna te mroczne tajemnice.