Nieznane

Praca magisterska Olivii dotyczyła miejskich legend i ich pochodzenia. Uważała, że są podobne do tradycyjnego folkloru, i wybrała jedną z nich, aby opisać swój punkt widzenia. Nieznane było uważane za tajemnicze zło tak silne, że badanie go niemal natychmiast prowadziło do śmierci. Przynajmniej tak mówiono. I było o tym wiele opowieści. Jedna z nich dotyczyła kobiety z Greenville, która zniknęła bez śladu na scenie przed salą pełną świadków. Jej przyjaciel zaginął kilka tygodni później, gdy próbował odkryć, co się stało. Policja była w kropce. Nie miała żadnych wskazówek ani tropów, a tajemnica idealnie nadała się do wzmocnienia i rozpowszechnienia miejskiej legendy.

Zamiast wrócić do domu na przerwę wiosenną Olivia udała się do Greenville, aby zbadać sprawę. Pojechała do drugiego najtańszego motelu w mieście i zaczęła urządzać się w małym pokoju, w którym śmierdziało dymem papierosowym, pleśnią i alkoholem. Jedną ścianę zamieniła w tablicę z dowodami. Przykleiła artykuły i różne teorie na temat podobnych zniknięć przypisywanych Nieznanemu w całym kraju. Połączyła je czerwonym sznurkiem i żółtymi pinezkami. Każdy, kto wszedłby do motelowego pokoju, uznałby, że oszalała.

Istniało wiele teorii na temat pochodzenia Nieznanego. Niektórzy twierdzili, że była to złowroga istota przyzwana dawno temu przez starożytny kult. Inni uważali, że był to obcy, który uciekł ze Strefy 51. Legenda głosiła, że żył w ciemności i kradł głosy tych, których pochłonął, aby potem zwabiać innych.

Pierwsze artykuły prasowe, które znalazła Olivia, dotyczyły zniknięcia podczas seansu spirytystycznego w XIX wieku. Pod koniec lat 50. XX wieku kilkoro studentów w tajemniczy sposób zniknęło z kina. Świadkowie widzieli ich wchodzących do budynku. Niektórzy twierdzili, że widzieli ich nawet na miejscach. Ale kiedy zapaliły się światła, nikogo nie było. Nikt nie widział, jak wychodzili. Nigdy nie znaleziono po nich śladu. Operator projektora twierdził, że tej nocy słyszał później głosy w pustej ciemności kina. Jednak kiedy włączył światła, nikogo nie zobaczył. Następnie w latach 60. grupa nastolatków zniknęła podczas eksploracji opuszczonego szpitala, który uważano za nawiedzony.

Pojawiły się historie i spekulacje wyjaśniające te tajemnicze zniknięcia. Niektóre mówiły o ściśle tajnym rządowym programie badawczym prowadzonym przez Biuro Usług Strategicznych w latach 50. – projekcie Apple-Pie. Miały to być eksperymenty nad kontrolą umysłu z wykorzystaniem leków halucynogennych. Większość dokumentacji została zniszczona w latach 70., ale według świadków eksperymenty przeprowadzano na niczego niepodejrzewających cywilach w różnych miejscach w całym kraju, w tym w kinach, w szpitalach i na uniwersytetach. Wielu wierzyło, że te nieetyczne badania otworzyły drzwi do innych wymiarów, przez co wiele zła przeniknęło do naszego świata.

Olivia zapisała obserwacje, które przypięła do tablicy dowodów. Nieznane żyje w ciemności i potrafi naśladować swoje ofiary. Czy to zła istota? Stworzenie pozaziemskie? Nieudany eksperyment rządowy? A może zwykły seryjny morderca z alergią na rozgłos? Chciała udowodnić, że Nieznane było wyłącznie współczesną legendą. I właśnie to śledztwo doprowadziło ją do tej nocy, do tego miejsca, do tego obskurnego motelowego pokoju.

Nie mogła jednak nie zauważyć, że zniknięcia w Greenville łączył jeden szczegół, którego inne historie nie zawierały. Mgła. Przypominała sobie inną miejską legendę o gęstej, nienaturalnej mgle, która w jakiś sposób sprawiała, że ludzie znikali. Pomyślała, że może zniknięcia w Greenville nie miały związku z Nieznanym, ale z inną ciemnością.

Przez chwilę Olivia zastanawiała się, co by się stało, gdyby jedna miejska legenda zetknęła się z drugą. Zaśmiała się z tego pomysłu, ale zaryzykowała. Naszkicowała obraz pokazujący, jak jej zdaniem mogłoby wyglądać Nieznane. Następnie przypięła szkic na środku tablicy z dowodami, roześmiała się nerwowo i czekała, aż Nieznane pochłonie ją za to, że próbowała je przedstawić. Z niepokojem wpatrywała się w okna i drzwi frontowe przez sekundy, które zamieniały się w minuty, i minuty, które zamieniały się w godziny.

Ale nic się nie stało.

Było już po drugiej w nocy i Olivia była wyczerpana. Przeglądała artykuły i popijała zimną kawę. Kiedy po raz pierwszy usłyszała szept, zawahała się: może to jej wyobraźnia?

„Olivia…”

Głos zdawał się dochodzić z łazienki.

„Pomocy…”

Światła w pokoju zamigotały.

„Kto tam?”

Olivia wpatrywała się szeroko otwartymi oczami w zamknięte drzwi łazienki. Umysł płatał jej figle. Albo…

Przyjaciele ją wkręcali.

„Ariella? Sean? Przestańcie się wydurniać…”

Światła nadal migotały, gdy zbliżała się do łazienki. Strach ogarnął ją całą, a w jej głowie pojawiła się straszna świadomość, że Nieznane jest za drzwiami łazienki i szykuje się, by odpłacić jej za pychę. Coś znów zaczęło szeptać jej imię. Ale potem głos podniósł się i zniekształcił w nagłej panice, jakby wyczekująca za drzwiami istota została zaatakowana.

Przerażenie, którego Oliwia dotąd nie znała, wypełniło jej serce i nie pozostawiło miejsca na nic innego. Odetchnęła głęboko, a zimny pot zlał jej czoło. Położyła dłoń na klamce. Światła zgasły, ale wciąż słyszała dziwnie nieludzkie krzyki. Potem światła zapaliły się ponownie i zobaczyła dziwną czarną mgłę sączącą się pod drzwiami.

Niechętnie otworzyła drzwi i zobaczyła masywny kształt z dzikimi mackami wciągany przez gęstą mgłę, znikający powoli w ciemności jak ginący cień. Nagle wrzaski ustały. Sąsiedzi walili w ścianę i krzyczeli, że telewizor gra za głośno, a Olivia wpatrywała się w czarną otchłań, która się przed nią otworzyła. Nie wiedziała, co robić. Z jednej strony chciała uciekać, z drugiej – musiała wiedzieć więcej. Gdy zastanawiała się, co zrobić dalej, dziesiątki głosów zaczęły wykrzykiwać do niej obietnice nieznanego i niemożliwego, obietnice nieziemskich rzeczy wykraczających poza ludzką świadomość.