Yui Kimura

Mimo tradycyjnego wychowania Yui Kimura ścigała się na skuterach w rodzinnym mieście Hida, gdzie zdobyła sobie reputację kogoś, kto niewielkim wysiłkiem potrafi dokonać niemożliwego. Jej ojciec robił wszystko, by odciągnąć ją od tego, co uważał za męskie zapędy, ale babcia w tajemnicy przekazała jej instrukcje i notatki dziadka dotyczące silników samochodów i motorów. Yui przeczytała materiały i szybko wszystkiego się nauczyła. Potrafiła nie tylko dbać o swój skuter, lecz także zmodyfikować silnik w stopniu umożliwiającym rywalizację ze starszymi chłopcami na motorach. Z pozyskaną od dziadka szczęśliwą opaską hachimaki założoną na ramię ścigała się z chłopakami, którzy nie mogąc jej dogonić, wspólnie szukali sposobu na jej pokonanie – bez powodzenia. Yui przechytrzała ich za każdym razem i stała się sensacją wśród znajomych. Gdy trzeba było składać podania do szkół, Yui zebrała się w sobie i wyjawiła ojcu zamiar uczestniczenia w wyścigach motocyklowych. Wywołało to sprzeczkę, a gdy Yui odmówiła ubiegania się o formalną edukację, ojciec poczuł wstyd i powiedział jej, że nie jest już mile widziana w domu. Z ciężkim sercem Yui wyruszyła do Nagoi z błogosławieństwem i oszczędnościami babci.

Nagoja nie spełniła oczekiwań Yui. Udawało jej się jedynie znajdować źle płatne prace biurowe lub drobne zlecenia w roli hostessy. Za ostatnie pieniądze od babci kupiła motor wyścigowy i zaczęła brać udział w nielegalnych wyścigach ulicznych, w których wygrała więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widziała na oczy. Plotki o jej odwadze i refleksie rozprzestrzeniły się jak ogień. Wkrótce miała własną nieoficjalną świtę motocyklistek noszących jej różowe barwy. Yui zorientowała się jednak, że oprócz jej grupy podąża za nią także prześladowca. Kiedy zauważyła, że jej szczęśliwa chustka została skradziona z mieszkania, udała się na policję, lecz została wyśmiana i odesłana. Policjanci stwierdzili, że prześladowca okaże się pewnie miłym człowiekiem, którego wkrótce poślubi.

Pewnego wieczoru Yui wróciła do domu i zastała prześladowcę grzebiącego w szafie. Nie zauważył jej i nie wiedziała, co powinna zrobić. Jednak widok człowieka szperającego w jej rzeczach był nie do zniesienia. Krzyknęła, że ma się wynosić. Mężczyzna obrócił się z nożem w ręce i skoczył w jej stronę. Zrobiła unik i uderzył w ścianę, upuszczając nóż. Yui rzuciła się na prześladowcę bez wahania. Turlali się po podłodze i desperacko okładali. Yui przyjęła więcej ciosów niż kiedykolwiek podczas jazdy skuterami w Shirakawie. Dzięki przypływowi adrenaliny zdołała pokonać mężczyznę, chwytając nóż z podłogi i przykładając ostrze do szyi napastnika.

Gdy policjanci dotarli do mieszkania, zabrali prześladowcę i zawieźli Yui do szpitala. Prześwietlenie pokazało, że ma złamaną rękę i stopę w kilku miejscach. Chwilę później pojawiły się kobiety z jej grupy i razem pomogły jej spłacić rachunki za leczenie. Rehabilitacja była trudna, ale Yui nie poddała się i dzięki wsparciu zespołu wkrótce znów była gotowa do wyścigów. Podczas pierwszego wyścigu po ataku grupa przekazała jej nowe, różowe hachimaki z podpisami i życzeniami powodzenia. Yui postanowiła wykorzystać swoje wpływy, aby wspomagać inne kobiety w osiąganiu sukcesów. Jej zespół stał się wkrótce gangiem Sakura 7, którego członkinie nosiły różowe hachimaki na znak jedności i wsparcia dla kobiet potrzebujących ochrony przed prześladowcami.

Grupa Sakura 7 szybko przekroczyła liczbę siedmiu członkiń, a charakterystyczny różowy kolor Yui stał się symbolem odzyskiwanej kobiecej siły. Kobiety schodziły się stadnie na wyścigi uliczne, aby udzielać Yui wsparcia. Po wygraniu siedmiu wyścigów z rzędu zwróciła na siebie uwagę sponsora. Nie tylko zapewniła sobie miejsce w japońskich mistrzostwach motocyklowych, ale była też najmłodszą kobietą, która wzięła w nich udział i wygrała to prestiżowe wydarzenie. Wysokość jej patronatu szybko wzrosła trzykrotnie, tak samo zresztą jak liczebność jej gangu. Wszystko jednak zakończyło się gwałtownie podczas nielegalnych wyścigów TK3 (Tokyo Kick 3000). Yui prowadziła, gdy nagle wjechała w nienaturalną mgłę, która pojawiła się znikąd. Zbita z tropu zatrzymała motor i zsiadła z niego. Niedługo potem zorientowała się, że nie jest już w Tokio.