ดิแอนิมาโทรนิก

ลึกเข้าไปในร้านพิซซ่าของเฟรดดี้ แฟซแบร์ วิลเลียม แอฟตันวิ่งหนีผีเหยื่อของเขา เขาลนลานสวมชุดสปริง บอนนี่สุดที่รัก มันคือชุดที่เขาใส่ปลอมตัวเวลาก่ออาชญากรรมชั่วร้าย และคราวนี้ก็เพื่อหนีจากเหล่าภูตผีที่ไล่ล่า แต่เหมือนชะตาเล่นตลกกับแอฟตัน อะไรบางอย่างทำให้ล็อคสปริงในชุดสปริง บอนนีทำงานขึ้นมา โลหะยึดกันและกัน แทงทะลุฆาตกรขังเขาไว้ในชุดตัวเอง ขณะที่เขากรีดร้อง พื้นลายตาหมากรุกก็ยกขึ้นมาหาเขา แล้วทุกอย่างก็พลันดำมืด สปริงแทร็ปถือกำเนิดขึ้นมาก็ด้วยการนั้น คือจากความตายของฆาตกรนั่นเอง เขาฟื้นขึ้นมาเพราะเสียงที่ไม่คุ้นหู ร่างของเขาคือเสาแห่งความทุกข์ทรมาน พวกภูตผีที่ทรมานเขาหายไปแล้ว กำแพงที่ล้อมรอบตัวเขากำลังเน่าสลาย พื้นเบื้องล่างร่วงลงไปยังปื้นเชื้อรา ตั้งแต่ที่ถูกล็อคสปริงทิ่มแทงร่างกายจนเขาต้องติดอยู่ในชุดนี่มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วกันนะ ความกระหายใคร่ฆ่ายังวนเวียนในใจเขา มันเป็นความกระหายที่ถูกทิ้งไว้ไม่ได้ดับมาแสนนาน เสียงนั่นดังก้องหูเขาอีกแล้ว เสียงหัวเราะของเด็กๆ พวกเด็กๆ กำลังเล่นกันอยู่ในครัวหรืออย่างไร สปริงแทร็ปลุกขึ้นยืน ปรับตัวเข้ากับร่างใหม่ของตัวเอง แล้วย่างสามขุมไปยังเสียงแหลมเล็กเริงร่า และเสียงก่นตะโกนที่ยั่วเย้าเขาอยู่นั่น เขาสาวเท้าไวขึ้น จากเดินกลายเป็นวิ่ง เขารีบเข้าไปในครัวแล้วก็พบกับ… ความว่างเปล่า ไม่มีเด็กๆ ไม่มีการละเล่นอะไร ไม่มีเสียงหัวเราะ มีแต่สายหมอกสีดำที่หมุนตัวปกคลุมผนังไกลๆ สปริงแทร็ปสำรวจหมอกนั่น ความสงสัยใคร่รู้เกาะกุมจิตใจ เมื่อจ้องมองเข้าไปในความมืดนั้น ดวงตาปูดโปนของเขาก็เห็นรูปร่างต่างๆ โผล่มาจากสายหมอก พวกนั้นเป็นใครกัน เขาเห็นพวกนั้นมองเข้าอยู่ กำลังเรียกเขา บอกว่าความกระหายใคร่ฆ่าของเขาจะได้รับการตอบสนองไปตลอดกาล เขาแค่ต้องไปอยู่กับพวกนั้นเท่านั้น