เจ้าแห่งความมืด

หลังจากผู้เป็นที่รักของแดรกคูลาตายไป ความโศกเศร้าอันมิอาจปลอมประโลมก็ได้กลายเป็นความคลุ้มคลั่ง เขาตามหาศิลาโลหิตในตำนานเพื่อโกงความตาย แต่ยมทูตกักวิญญาณเขาไว้ในศิลานั่น แล้วมอบชีวิตอมตะในฐานะผีดูดเลือดให้ บัดนี้ วแลด เทเปส แดรกคูลา ได้กลายเป็นเจ้าแห่งความมืดแล้ว เขาหลับใหลในยามกลางวันแล้วออกล่าในยามราตรี ด้วยการแสวงหาสิ่งมีชีวิตแล้วช่วงชิงเลือดที่หล่อเลี้ยงชีวิตนั้นมา เขาสร้างปราสาทขึ้นในโรมาเนีย ปกป้องมันด้วยโล่มนตรา แล้วเปลี่ยนชาวบ้านแถบนั้นให้กลายเป็นผีดิบ ปราสาทแดรกคูลากลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสะพรึงและสิ้นหวัง พลังอำนาจของเขาดูราวมิอาจทำลาย และผู้คนมากมายต้องตกตายด้วยพยายามกำราบเขาผู้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะ ความทุกข์ทรมาน และความตายอันไร้สิ้นสุด ในปี 1476 เทรเวอร์ เบลมอนต์แห่งตระกูลเบลมอนต์ได้โค่นล้มอำนาจของแดรกคูลาลงด้วยแส้พิฆาตผีดูดเลือด แต่ผีดิบนั้นมีหรือจะตายตลอดไป แดรกคูลาคืนชีพขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดหลายร้อยปีเพื่อสานต่อแรงพยาบาท ในตอนที่คืนชีพครั้งสุดท้ายเมื่อปี 1999 นั้น แดรกคูลาปลุกทัพผีดิบมาด้วย ครั้งนั้นต้องใช้ลูกหลานตระกูลเบลมอนต์อีกคนมากำราบ จูเลียส เบลมอนต์ ในการปะทะกันอันรุนแรงที่เรียกว่าศึก 1999 จูเลียส เบลมอนต์เปิดศึกที่ปราสาทแดรกคูลา และต่อสู้กับเจ้าแห่งความมืดด้วยแส้มนตราเส้นเดียวกับที่บรรพบุรุษของเขากวัดแกว่งมาแต่โบราณ คนส่วนใหญ่เชื่อว่าคราวนี้แดรกคูลาตายไปจริงๆ แล้ว เป็นความตายครั้งสุดท้าย แต่คืนนั้นแดรกคูลายังไม่ตาย ขณะที่แส้พิฆาตผีดูดเลือดฉีกเนื้อเถือหนังเขาออกจากกระดูก หมอกประหลาดก็ม้วนตัวขึ้นมาจากพื้นหินโบราณ แดรกคูลารู้สึกได้ถึงนิ้วมืออันเย็นยะเยียบของใครหรืออะไรบางอย่างกระดิกเรียกตน หมอกนั้นห่อหุ้มร่างของเขาและส่งเขาไปยังที่ที่เขาสามารถสานต่อความพยาบาทดำมืดที่ตนมีต่อมนุษย์ได้