เดอะเดธสลิงเกอร์

เกิดในที่รกร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นของอเมริกาตะวันตก เคเล็บ ควินน์ เป็นลูกชายของผู้อพยพชาวไอริช ที่ขอบชายแดน ความเจ็บป่วย ความอดอยาก และความตายเป็นเรื่องที่ได้เห็นกันปกติ และผู้บุกเบิกก็เรียกร้องเอาของอะไรก็ตามที่สามารถเรียกร้องได้ ในขณะที่ผู้ประกอบการฉลองกัน พ่อของเคเล็บเป็นเคยเป็นวิศวกร มีตัวเลือกไม่มากนักในการแลกเปลี่ยนซื้อขายเหตุเพราะป้ายที่เขียนว่า ไม่เอาชาวไอริช เครื่องมือโบราณของเขาถูกวางทิ้งไว้โดยไม่มีใครแตะต้องมาหลายปี จนกระทั่งเคเล็บได้ไปพบเจอ เขาสังเกตว่าลูกชายของเขาสนใจเรื่องการซื้อขาย เขาจึงให้ของขวัญเป็นประแจเก่าๆ ของเขา อุปกรณ์ที่เคเล็บสร้างขึ้นภายใต้การแนะนำของพ่อมีการใช้งานที่แปลกตา แต่เมื่อพ่อของเขาจากไปแล้ว พวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว เขาซ่อนแผนสำหรับหน้ากากที่ใช้เข็มแหลมทิ่มแทงเข้าไปในดวงตามนุษย์แล้วฉีกมันออกมาจากเบ้า สำเร็จด้วยภาพร่างที่เหมาะสมกับเด็กที่เคยรังแกเขา ด้วยอายุที่มากขึ้น ความสามารถทางด้านวิศวกรรมของเคเล็บสามารถทำเงินได้และผู้จ้างก็ไม่ได้สนใจ เรื่องเชื้อชาติของเขา เฮนรี่ เบย์ชอร์ เจ้าของบริษัททางรถไฟยูไนเต็ดเวสต์ จึงได้จ้างเขาทำงาน เคเล็บประดิษฐ์ปืนสำหรับยิงหมุดรางรถไฟลงพื้นเป็นครั้งแรก จากนั้นเขาได้สร้างสว่านเจาะอุโมงค์พลังไอน้ำ แต่เบย์ชอร์ทำเป็นว่าไม่สนใจ แล้วอุปกรณ์ดังกล่าวก็เริ่มปรากฏที่บริษัทอื่นๆ เพราะสิทธิบัตรถูกขโมยจากเคเล็บไปขาย ความรู้สึกที่คุ้นเคยไหลเวียนอยู่ในเลือดของเคเล็บ และมอบความเจ็บปวดอย่างแรงให้กับหัวใจของเขา แม้กระทั่งตอนนี้ เขาต่อสู้เพื่อเศษเหล็กในขณะที่คนร่ำรวยได้ประโยชน์จากมันสมองของเขา ความโกรธเกรี้ยวครอบงำให้เขาบุกเข้าไปยังสำนักงานของเบย์ชอร์ และทุบเข้าที่ใบหน้าของเขาจนจมกองเลือด ในขณะที่ลากออกมา เขาประทับปืนสุดพิเศษของเขาไปที่ท้องของหัวหน้าแล้วเหนี่ยวไก หมุดรางรถไฟพุ่งทะลุผ่านผิวหนังและอวัยภายใน ตรึงเบย์ชอร์ไว้ที่โต๊ะทำงานของเขา สิ่งเดียวที่ช่วยเคเล็บไว้จากการถูกแขวนคอ คือชีวิตของเบย์ชอร์ที่รอดมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เป็นเวลา 15 ปี ที่เคเล็บถูกคุมขังที่เรือนจำเฮลไชร์ เรือนจำเอกชนแห่งแรกของประเทศ ในป้อมปราการของนักโทษไร้การศึกษา เขาได้เจอเพื่อนเป็นผู้คุมเรือนจำอย่างไม่น่าเป็นไปได้ เขาออกแบบอุปกรณ์สำหรับการทรมาน และได้รับอาหารเพิ่มเป็นสิ่งตอบแทน หลังจากนั้นผู้คุมได้ยื่นข้อเสนอให้เขา และได้พูดถึงอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่ยอดเยี่ยมไปกว่าความมั่งคั่งทางการเงิน นั่นคือ ความร่ำรวยทางการเมือง และด้วยเส้นสายของเขาสามารถทำให้เบย์ชอร์สามารถเน่าตายเป็นหนอนในกรงขังได้ตลอดกาล โดยขอเพียงอย่างเดียว นั่นคือ ทำให้เขาร่ำรวย และใช้ความฉลาดในการหาพวกโจรเข้ามาเต็มเต็มคุกนี้ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ เคเล็บกลับไปที่ห้องทำงานของเขา ด้วยการปรับแต่งบางส่วนและของใหม่ๆ บางอย่างที่เพิ่มเข้ามา นั่นคือ ปืนฉมวก ซึ่งได้รับการทดสอบครั้งแรก เมื่อตอนที่โจรเข้าไปปล้นร้านซักรีดของคนจีน ด้วยโอกาสนี้ เคเล็บได้ทดลองใช้ต้นแบบตัวแรกของเขา ข้อต่อเหล็กขูดกันไปพร้อมกับยิงหนามแหลมไปข้างหน้า และพุ่งไปยังท้องของเป้าหมายจนทะลุ แต่เมื่อดึงหอกออกมามันก็ได้ดึงเอาลำไส้ของโจรออกมาด้วยพร้อมเสียงอันโหยหวน ซึ่งกระชากมันออกมายังถนนที่เปื้อนฝุ่น หลังจากแก้ไขทำซ้ำอยู่หลายครั้ง จนมันไม่รุนแรงเกินไปจนควักไส้ใครได้ ผู้คุมเรือนจำก็ได้ใช้เส้นสายปล่อยนักโทษชาวไอริชเพื่อก่อตั้งขึ้นมาเป็นแก๊งของเคเล็บ และแก๊งเฮลไชร์ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น เป็นเวลา 6 ปี ที่พวกเขาได้เดินทางไปทั่วและจับโจรที่ทางการต้องการตัวเข้าคุก เพื่อให้บรรลุข้อตกลง หลังจากการต่อสู้อันนองเลือดที่เกลนเวล เคเล็บได้เจอกับพาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์ว่า เฮนรี่ เบย์ชอร์เข้าซื้อเรือนจำเฮลไชร์ ในรูปภาพเป็นเบย์ชอร์ที่พิการกำลังจับมือผู้คุมอย่างภูมิใจ หัวใจของเคเล็บเต้นแรงด้วยความโกรธเกรี้ยว เลือดสูบฉีดเหมือนมันพร้อมจะระเบิดออกมาจากเส้นเลือด ที่เขาถูกขายไปเหมือนเป็นตัวหมากตัวหนึ่งในเกมของคนรวย แก๊งเฮลไชร์อุทิศความภักดีของพวกเขาให้กับเคเล็บและเรียกร้องหัวของผู้คุม ด้วยการควบม้าอย่างรวดเร็ว พวกเขาทุบทำลายผ่านทางเข้าเรือนจำ และส่งเสียงเหมือนดั่งโจรกระหายเลือด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ยกปืนพกขึ้นมาแต่เพราะลังเล จึงได้ถูกฉมวกเจาะเข้าไปยังหน้าอกของเขา เคเล็บจับหัวของชายคนนั้น แล้วกระแทกไปที่ลูกกรงเรือนจำจนกระทั่งมันทะลุลูกกรงออกมา เมื่อไปถึงสำนักงานของผู้คุม เคเล็บถีบประตูและไม่เพียงแต่ได้เจอกับผู้คุมเรือนจำเท่านั้น หากแต่ได้เจอเฮนรี่ เบย์ชอร์ด้วย ด้วยความทรงพลังจากความโกรธแค้น เคเล็บพุ่งปรี่ไปที่เบย์ชอร์ ทุบด้วยกระบอง ฉีกกระชากร่างกายของเขา เลือดของเบย์ชอร์หยดลงมาจากใบหน้าของเขา และไหลนองเต็มเท้าของเขา แก๊งเฮลไชร์ได้เข้าไปรุมเตะผู้คุมจนกระดูกหักเป็นเสี่ยง ชาย 2 คนที่บาดเจ็บและร้องขอความตาย เหล่าแก๊งได้ลากพวกเขาไปทิ้งไว้กับฝูงนักโทษ เคเล็บชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและเลือด เดินโซซัดโซเซไปยังกรงขังของเขา และไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องของเบย์ชอร์ เขานั่งลงบนขอบเตียงและมีเลือดไหลออกมาจากปลายนิ้ว กลุ่มหมอกหนาทะลุผ่านซี่กรงหน้าต่าง เขาดึงประแจเก่าขึ้นสนิมออกมา และถูนิ้วหัวแม่มือไปตามโลหะ จ้องมองด้วยสายตาที่เลื่อนลอย เขาจำไม่ได้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันมาอยู่ในการครอบครองของเขา เขาไม่ได้สนใจที่จะจำด้วย ที่เท้าของเขา เขามองเห็นทางที่เต็มไปด้วยฝุ่น และปลายทางนั้นเอง เขาได้เห็นภาพเงาของทุกคนที่ทำผิดต่อเขา นั่นคือเหล่าเด็กที่เคยรังแกเขา ผู้บริหารที่เคยเอารัดเอาเปรียบเขา และอีกครั้ง... เฮนรี่ เบย์ชอร์ สิ่งที่โผล่มาจากหมอกนั่นคืออุปกรณ์ที่ใช้กำจัดพวกเขา ตะขอเหล็กแก้แค้นที่ยอดเยี่ยมและสวยงามในความเรียบง่ายของมัน ความเจ็บปวดฉีกผ่านขาของเขาในขณะที่ยืนขึ้น แต่เขาอดทน ดันตัวไปข้างหน้า เดินผ่านทางที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเหลือทิ้งไว้แต่เพียงรอยเลือดไว้เบื้องหลัง