เดอะฮาวด์มาสเตอร์

พ่อของพอร์เทีย มาย ช่วยให้ค้นพบแหล่งตั้งรกรากอันเจริญรุ่งเรืองสำหรับเหล่ากะลาสีและพ่อค้า มันตั้งอยู่บนเกาะที่ยังไม่มีใครเคยพบบนแคริบเบียน พวกเขาเรียกเมืองท่าของตัวเองว่าฟอร์จูน แล้วก็สร้างเครือข่ายการค้าขายอันกว้างใหญ่ไพศาลขึ้นมา ซึ่งนั่นทำให้พอร์เทียได้พานพบวัฒนธรรมและความรู้จากทั่วโลก ในฐานที่เป็นกะลาสีคนหนึ่งและก็ชอบอ่านเรื่องราวต่างๆ พ่อของพอร์เทียอ่านนิทานอาหรับราตรี งานของเชกสเปียร์ แล้วก็เทพปกรณัมกรีกให้เธอฟัง แถมยังสอนวิธีเดินเรือและดูฟ้านำทางด้วย และเพื่อความแน่ใจ เขายังปลูกฝังความรักในการผจญภัยให้เธอ เธอจะได้อยากเดินทางไปกับเขาเสมอ มีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอเดินทางไปอิตาลีกับพ่อ เขาเอาน้ำตาลกับเงินไปแลกเป็นผ้าไหมหายากกับเครื่องเทศ พวกเขาได้พบกับลูกหมาคอร์โซครอกหนึ่งที่นั่น ซึ่งพ่อบอกว่าจะฝึกให้เป็นสุนัขล่าเนื้อเพื่องานแข่งล่าประจำปีของฟอร์จูน แถมเขายังบอกด้วยว่า เธอจะเก็บตัวที่แข็งแรงที่สุดไว้เป็นของขวัญวันเกิดอายุครบยี่สิบที่จะมาถึงก็ได้ เธอตั้งชื่อลูกหมาครอกนั้นว่าซีซาร์ คิง ชาก์ อาเธนา และเรียกเจ้าตัวเล็กที่สุดว่าสนัก แต่เธอไม่ทันจะได้เริ่มฝึกพวกมัน พายุเกรี้ยวกราดก็พัดเรือไนตส์ดรีมออกนอกเส้นทางไปยังพื้นที่ที่พวกโจรสลัดควบคุมอยู่ พ่อของเธอพยายามพาเรือไปหาที่ปลอดภัยอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่แมด โมลัก ผู้น่ากลัวได้พาเรือของตัวเข้าโจมตี และยึดไนตส์ดรีมได้อย่างรวดเร็ว พวกที่รอดจากการโจมตีในครั้งถูกจับมาสู้กันอย่างโหดร้าย เพื่อให้โมลักและพวกลูกเรือได้พนันกัน พวกโจรร้ายสัญญาว่าจะปล่อยตัวคนที่รอดอยู่เป็นคนสุดท้ายไป เมื่อพ่อของพอร์เทียไม่เอาด้วย ลูกน้องที่ชั่วช้าที่สุดของโมลัก ซึ่งก็คือทาริกผู้เป็นลูก ก็จับเขาทรมานอยู่หลายชั่วโมง และสุดท้าย ก็เชือดคอเขาทิ้ง โมลักกับทาริกไว้ชีวิตพอร์เทียเพื่อให้ตัวเองผ่านการป้องกันชั้นนอกของฟอร์จูนไปได้ พวกเขากลับไปยังเรือของตัวเอง และทิ้งซากลูกเรือไว้บนไนตส์ดรีม พอร์เทียจะพาพวกเขาไปยังฟอร์จูน ซึ่งเมื่อเข้าไปในเมืองได้แล้ว โมลักและเหล่าโจรของเขาจะโจมตี ปล้นสะดม และเผาเมืองที่รักของพวกเธอจนไม่เหลือซาก พอร์เทียใช้ความสามารถในการดูฟ้านำทางของเธอพาพวกเขาออกนอกเส้นทาง โดยไปยังบริเวณที่ว่ากันว่าเป็นพื้นที่ต้องสาป ที่นั่นเรียกว่าเขี้ยวมังกร บางคนเชื่อว่าแถวนั้นกินบริเวณเข้าไปยังอาณาเขตทมิฬมารของความชั่วร้ายอันเหนือคำพรรณนา และเต็มไปสัตว์ประหลาดมากมาย พอร์เทียหมายจะนำโมลักไปพบจุดจบ และหากเธอต้องตายตกไปในการนั้น ก็ให้มันเป็นไป เมื่อเธอเข้าไปใกล้เขี้ยวมังกร เมฆดำทะมึนก็เริ่มก่อตัว และสายหมอกสีดำเย็นยะเยียบก็ล้อมพวกเขาไว้ ฝนห่าใหญ่ตกลงมา และลมกรรโชกรุนแรงก็พัดกระหน่ำเรือ จนกลายเป็นภูเขาสีดำที่ฟาดเสากระโดงเสียงดังสนั่น โมลักกับเรือของเขาหันหัวหนีพายุและทิ้งให้เธอตายอยู่ที่นั่นทันที แต่พอร์เทียไม่ยอมจำนน เรือไนตส์ดรีมลากลำฝ่าหมอกหนาและสายฟ้าแปลบปลาบ หัวใจเธอเต้นระรัวในอกยามเรือเริ่มส่งเสียงแอดอาดครวญครางและค่อยๆ พลิกคว่ำ สิ่งสุดท้ายที่เห็นก่อนจะถูกมหาสมุทรกลืนกินจนมิดก็คือ เงาของหนวดขนาดยักษ์ที่ฟาดใส่ พอร์เทียลืมตาอันพร่ามัวมาเห็นสนักก้มหน้าจ้องเธออยู่ มันเลียหน้าเธอและเห่าให้เธอได้สติ เธอกะพริบตาไล่น้ำเค็มออก ยันร่างที่เจ็บปวดและบวมช้ำลุกขึ้นยืน แต่กลับทรุดลงบนทรายสีม่วงดูประหลาด เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย พอร์เทียรวบรวมกำลังลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วหันหน้าไปหาเจ้าหมาตัวง่อยสุดในครอกนั่น สนักเห่าสองครั้งแล้วเริ่มดมพื้นฟุดฟิด แล้วมันก็พาเธอไปเจอกองลูกมะพร้าวกับสาหร่ายสีม่วง เธอรีดน้ำออกจากสาหร่ายให้แห้ง ทุบมะพร้าวให้แตก แล้วก็นั่งกินบนหินก้อนหนึ่งพลางนั่งฟังเสียงสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเงียบๆ แล้วก็พลันตระหนักได้ว่า... พวกเธอมาติดเกาะอยู่ในเขี้ยวมังกร พวกเธอกำลังอยู่ในโลกอันแปลกประหลาด โลกที่อยู่ระหว่างโลกสองใบ โลกที่พ่อเล่าให้ฟังว่าคือฝันร้ายที่มีอยู่จริง ซึ่งจะทรมานหัวจิตและเล่นตลกกับหัวใจ และเมื่อได้ฟังเสียงแปลกๆ ที่ไม่เคยได้ยินเหล่านั้น จู่ๆ เธอก็เห็นโมลักไปทั่วทุกที่ เธอหลับตาไปตามสัญชาตญาณแล้วกรีดร้อง ไปหยุดเอาก็ตอนสนักโดดขึ้นมาบนตัก ทำให้เธอกลับมาได้สติด้วยเสียงเห่าที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายปีหลังจากนั้น พอร์เทียรอดชีวิตมาได้ด้วยทุกอย่างที่คลื่นซัดมาเกยฝั่ง พร้อมกันนั้นก็สู้กับพวกนักล่าที่ซุ่มซ่อนอยู่บนเกาะไปด้วย พวกนั้นมีทั้งสัตว์ดุร้าย มนุษย์ชั่วช้า และสิ่งน่าขยะแขยงเถื่อนธารที่ไม่ได้มาจากภพภูมินี้ ตอนนี้สนักหนักเกือบห้าสิบกิโลแล้ว และมันก็ตามพอร์เทียไปทุกหนแห่งเลยด้วย เมื่อทั้งสองอยู่ด้วยแล้วก็กลายเป็นคู่หูผู้น่าเกรงขาม ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่บนเกาะก็พยายามอยู่ให้ห่างทั้งคู่เข้าไว้ พวกส่วนน้อยที่ทำอย่างนั้นก็ต้องเสียใจกับชีวิต ถ้าจะยังมีชีวิตให้เสียใจ และในตอนที่จวนเจียนจะถอดใจล้มเลิกความคิดที่จะหนีไปนั่นเอง พอร์เทียก็เห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อขณะตามหาสนักที่ชายหาด เธอไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตาเห็น... ไนตส์ดรีมล่องลำอยู่นอกฝั่งท่ามกลางสายหมอกสีดำเย็นยะเยียบ เธอรู้ดีเกินกว่าจะสงสัยหรือตั้งคำถามกับอะไรใดๆ บนเกาะนี้ เพียงพริบตาเธอก็ลงไปในน้ำ แต่ก็พลันถูกพวกเรือแตกกลุ่มหนึ่งโจมตี เธอฆ่าโมลักในหัวไปห้าสิบรอบแล้ว เหลือไว้แต่พวกที่เธอต้องใช้เป็นลูกเรือ เธอกับพวกนั้นตามหาสนักอยู่หลายวัน แต่ก็ไม่พบเลย มัน... หายไปแล้ว หายไปอย่างกับไม่เคยมีมาก่อน อย่างกับจินตนาการเธอเสกสรรปั้นแต่งขึ้นมา ระหว่างหลายสิบปีที่ตามหาโมลักนั้น พอร์เทียก็เขย่าขวัญคาบสมุทรแคริบเบียนไปด้วย เธอจู่โจมแต่พวกโจรสลัด ชิงทองพวกมันมา แล้วก็ทรมานพวกมันจนสาแก่ใจ เพื่อสนองความมืดมิดอันมิอาจอธิบายได้ในตัวเธอ ความมืดมิดซึ่งเป็นดั่งปรสิตที่จะเรียกร้องหาเลือดจนกว่าจะพึงพอใจ หากพอร์เทียไม่สามารถตอบสนองความหิวกระหายของมันได้ เจ้าปรสิตนั่นก็จะใช้กงเล็บมฤตยูของมันบีบคั้นหัวใจเธอ บดขยี้ทั้งเหตุผลและความเป็นจริงไปจนกว่าจะเห็นหน้าลูกเรือทุกคนเป็นโมลัก เธอจะจู่โจมและเชือดทุกคนทิ้ง จนกว่าหนึ่งในหมาองครักษ์ที่เธอไว้ใจจะเห่าให้เธอหยุดและ... โมลักพลันสลายไปกลายเป็นกลุ่มหมอกสีดำ เหล่าลูกเรือที่หวาดผวารู้ดีแก่ใจว่า ไม่เร็วก็ช้าตนต้องเผชิญกับความคลุ้มคลั่งนั่น เลยทำให้ขนาดว่าหาโมลักเจอแล้ว ก็ยังสมคบคิดกันขัดขืนคำสั่ง แต่พวกเขาประมาทกัปตันของตัวเองไป ตอนที่พอร์เทียจัดการเสร็จ พวกนั้นก็เหลือแค่ห้าคนที่ยืนท่ามกลางเลือดที่กองนองพื้น พวกเขาอ้อนวอนขอความเมตตาทันที ส่วนหมาของเธอก็รายล้อมรอคำสั่งฆ่าที่ไม่มีวันมาถึง การกำจัดโมลักต้องใช้กำลังมากกว่าที่เธอมี คิดสะระตะแล้วเธอก็สั่งให้พวกแข็งข้อทั้งหลายทำความสะอาดดาดฟ้าเรือและให้อาหารหมา ส่วนเธอก็พาเรือมุ่งหน้าสู่เกาะของแมด โมลัก โมลักนั้นออกไปยังท้องทะเลหลวง แต่ลูกเรือของพอร์เทียจับตัวทาริกขังไว้เพื่อรอให้พ่อเขากลับมา เมื่อโมลักกลับมา เขาก็พบว่าบนเกาะนั้นหามีสรรพชีวิตใด เว้นแต่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เสนอทองและอัญมณีหลายหีบให้เขา เธอบอกว่าอยากเป็นลูกเรือของโมลัก และได้เตรียมงานเลี้ยงชั้นยอดไว้ให้เขากับคนของเขาแล้ว โมลักที่จำเธอไม่ได้รับสมบัติไว้แล้วถามหาทาริก เธอยิ้มแล้วยืนยันว่าลูกชายของเขาจะทานมื้อเย็นด้วยกันแน่นอน พอร์เทียจัดเตรียมมื้ออาหารอันพิถีพิถันให้โมลัก และเขาก็กินมันอย่างเอร็ดอร่อย เนื้อนั้นดีเป็นพิเศษ ภายนอกย่างมากรอบเกรียม ส่วนภายในชุ่มฉ่ำเป็นสีชมพู เขาอยากรู้ว่ามันคือเนื้อหมูป่าหรือว่ากวางกันแน่ พอร์เทียยิ้ม ยืนภูมิใจพลางเอื้อมือไปบนโต๊ะแล้วเอาฝาครอบอาหารออก เผยให้เห็นหัวที่ถูกตัดของทาริก มันเป็นมันเงา ปากที่อ้าค้างเพราะเสียงกรีดร้องด้วยความสะพรึงนั้นมีทองแท่งและอัญมณีล้นทะลักออกมา โมลักร้องคำรามด้วยความรวดร้าวราววัวกระทิงบาดเจ็บ เธอเริงระรื่นกับความทุกข์ทรมานของเขา และพร้อมกันนั้น สายหมอกสีดำก็ผุดพรายขึ้นจากพื้นราวผ้าม่าน แต่เธอไม่ทันได้ปลิดชีพโมลัก บางอย่างที่มองไม่เห็นก็กระชากเขาหายไปในความมืดมิด เสียงหัวเราะของเธอเงียบไปในทันที เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความตระหนกระคนโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่คอเธอปูดโปนเป็นแนวสีเขียว กรงเล็บฉวยคว้าหัวใจเธอแล้วบับไว้ราวจะไม่ยอมปล่อยไป เขาหายไปแล้ว! หายไป! หายไปก่อนที่เธอจะได้กระทืบหัวเขาให้แหละเละคาเท้า ปากของเธองึมงำถ้อยคำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ และมันสลายไปเป็นเสียงแหบห้าวในลำคอ และในขณะที่กำลังจะคำรามร้องออกมานั้น เธอก็พลันได้ยินเสียงที่ไม่น่าเป็นไปได้ เสียงเห่า เสียงเห่าที่เธอไม่ได้ยินมาหลายปีแล้ว ตอนนี้เธอได้ยินมันอีกครั้ง และอีกครั้ง สนัก! มันได้กลิ่นโมลัก เธอไม่มัวทำความเข้าใจเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจได้ พอร์เทียพุ่งเข้าไปในสายหมอกเพื่อสะสางธุระค้างคากับเพื่อนเก่าผู้หายหน้าไปแสนนาน