กระสือ

การซ้อมนาฏศิลป์ของ บุหรง สุขภัทร ในไทยนั้นท่วมท้นด้วยอารมณ์ ทว่า ไม่ว่าจะเหนื่อยยากเพียงใด เธอก็เป็นได้เพียงนักแสดงสำรองเท่านั้น จากที่ทีแรกแค่อยากแสดงความสามารถ ตอนนี้เธอกลับปรารถนาชื่อเสียงอย่างแรงกล้า จันจิราที่เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็กนั้นเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ แต่ก็ไม่อาจช่วยอะไรมากไปกว่าเอาไหล่ให้ซบยามมีน้ำตา จนกระทั่งมาลัยที่เป็นนักร้องเหมือนกันและกำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงติดต่อมา ชะตาของบุหรงก็เปลี่ยนไป มาลัยเอาขวดแก้วใบหนึ่งให้บุหรงดู ในนั้นมีของเหลวใส เธอแนะนำให้บุหรงดื่มมันเสีย น้ำเสียงของมาลัยนั้นจริงจังทีเดียว ทุกๆ คืนจะมีคนอื่นมาสิงในตัวเธอ แต่เธอจะประสบความสำเร็จบนเวทีเหมือนฉันนี่แหละ บุหรงขำเรื่องตลกเพี้ยนๆ นี่ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็อยากเชื่อว่ามันเป็นจริงยิ่งกว่าอะไร เธอคว้าขวดนั่นไปกระดกหมดทุกหยาดหยด ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ผิวพรรณของบุหรงก็นุ่มขึ้น และเธอก็พบความลุ่มลึกในน้ำเสียงตัวเองอย่างที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามี ในการคัดตัวครั้งต่อจากนั้น ผู้กำกับก็พลันสะดุดใจ เขาหลงใหลในน้ำเสียงที่ก้องกังวานไปทั่วโรงละคร เมื่อเพลงจบลง บุหรงก็กล่าวขอบคุณผู้กำกับพร้อมไอใส่ผ้าเช็ดหน้าเป็นเลือด เธอยัดมันใส่กระเป๋า ไม่สนใจ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอมันก็ได้ผล เธอไม่กล้ามาหยุดเอาตอนนี้หรอก คืนนั้น ขณะที่หลับอยู่ ความอบอุ่นที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายหยาดหยดไปตามร่างกายเธอ เธอสะดุ้งตื่น มือควานหาโคมไฟแต่มันไม่อยู่ตรงนั้น เธอนอนอยู่ในลานที่ไหนก็ไม่รู้ ร่างเต็มไปด้วยเลือด ข้างตัวมีเล้าไก่ที่ถูกทำลาย ทั้งขนไก่ทั้งเลือดเปรอะเต็มพื้น เธอจ้ำอ้าวกลับบ้านก่อนที่ทั้งเมืองจะตื่นขึ้นมาต้อนรับวันใหม่ บุหรงถ่มเลือดออกมาใต้น้ำฝักบัวที่ร้อนจัด แล้วก็ต้องประหวั่นพรั่นพรึงกับความคิดที่ว่า นี่อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่ตัวเองออกล่า ระหว่างที่สะอึกสะอื้นจนตัวโยนอยู่ เธอก็จิ้มท้องตัวเองเพื่อหาดูว่าอาจมีบางอย่างอยู่ในนั้น เธอโทรหาจันจิรา แต่ใจไม่กล้าพอจะเล่าเรื่องสยองขวัญนั่นออกไป เลยบอกว่าตัวเองเดินละเมอไม่เลิกทุกคืน อยากให้ใครมาคอยพากลับไปที่เตียงหน่อย ซึ่งจันจิราก็ตกลงจะช่วย เช้าวันนั้น บุหรงตื่นมาโดยมีมือของจันจิราวางอยู่บนหน้าเธออย่างทะนุถนอม พอเงยหน้าขึ้นเธอก็มีอันต้องร้องไห้สะอึกสะอื้น มือที่ขาดของจันจิราร่วงจากเตียง หล่นใส่ซากศพที่โดนควักตับไตไส้พุงของเธอ เธอนั่งข้างร่างเพื่อนตัวเองอยู่หลายชั่วโมง ตกใจสุดขีดจนพูดอะไรไม่ออก จันจิราตายแล้ว และมันเพื่ออะไรกัน พอไม่อาจอดรนทนต่อกลิ่นเลือดได้อีกต่อไป เธอก็ลุกไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด จนเมื่อตะวันลับฟ้า บนพรมก็หยังเหลือคราบฝังลึก เธอเดินไปตามท้องถนนจนถึงบ้านมาลัย มาลัยเปิดประตูออกมา และพอเห็นสายตาของบุหรง เธอก็รีบแก้ตัวทันที มาลัยบอกว่าตัวเองไม่ผิด เธอโดนคำสาป และทางเดียวที่จะแก้ได้คือต้องส่งต่อให้คนอื่น เธอเชื่อว่าบุหรงที่ปรารถนาจะมีชื่อเสียงนี่เอง ที่จะสามารถต้านทานความทุกข์ทรมานนั้น และคว้าสิ่งที่เธอหมายจะครอบครองมาตลอดได้ ความโกรธปะทุขึ้นในตัวบุหรง ร่างเธอทรุดลงกับพื้นเพราะความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่ว เธอจิกเล็บลงกับผิวหนังตัวเอง ฉีกมันออกเพราะความทุกข์ทรมานที่แผดเผา มาลัยมองภาพนั้นด้วยความสยดสยอง เมื่อบุหรงกระชากเนื้อเป็นก้อนๆ ออกจากคอตัวเอง ก็เห็นเครื่องในของเธอขยุกขยิกอยู่ข้างใน หัวเธอฉีกออกจากร่างกาย มันลากเอาอวัยวะต่างๆ ห้อยตามออกมาเป็นพรวน สภาพเธอเหมือนปลาที่ดิ้นพราดๆ อยู่บนฝั่ง ความหิวที่พลุ่งพล่านเข้าครอบงำเมื่อหัวที่หลุดจากตัวของบุหรงลอยขึ้นไปในอากาศ มันโฉบไปหามาลัย ขย้ำกินเธออย่างตะกรุมตะกรามจนไม่เหลืออะไรนอกจากเลือด เส้นผม และกระดูก บุหรงตื่นขึ้นมาในสภาพอันเละเทะนั้น ไม่อาจหาความเห็นอกเห็นใจจากไหนมาซับน้ำตา บุหรงกลับบ้าน ปล่อยให้ความคิดตัวเองวนเวียนไปจนแสงสว่างแต่งเติมห้อง แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของผู้กำกับแหวกผ่านม่านหมอกที่ปักหลักในใจเธอ เขาเสนอบทนำให้ บุหรงล้มตัวลงร้องไห้กับเตียง ไม่ใช่ด้วยความเสียใจ แต่คือโล่งอกและปีติยินดีเป็นที่ยิ่ง บนเวทีที่กรุงเทพฯ ทุกยามเย็น เธอจะเปล่งประกายเจิดจรัส พอในยามค่ำคืน เธอจะให้อาหารเจ้าสัตว์ประหลาดที่อยู่ในกาย และทั้งสองก็เติบโตไปด้วยกันในโลกแห่งความหิวโหยและเสียงเพลง แต่เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ และในคืนหนึ่ง มันก็สมใจอยากด้วยคำสัญญาว่าจะได้กินเนื้อ ที่แขวนอยู่บนตะขอ ราดรดด้วยเลือดอันเย้ายวนใจ และแล้วสายหมอกก็ปรากฏ