เดอะลิช

ผู้สดับเสียงกระซิบ เจ้าแห่งหอคอยเน่าเหม็น เจ้าแห่งความลับ มีเพียงไม่กี่คนที่กล้าเอ่ยนามอันแท้จริงของเขา เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะได้ยิน หรือเลวร้ายกว่านั้น แม้ยามเป็นพ่อมดน้อย ความสามารถในการใช้เวทมนตร์ของเว็คนาก็ไม่อาจหาใครเทียบได้ ในขณะที่คนอื่นๆ ใช้เวลาหลายสิบปีเพื่อมุ่งมั่นฝึกฝนเวทมนตร์สำนักหนึ่งให้เชี่ยวชาญ เขากลับใช้เวทมนตร์แต่ละสำนักได้คล่องแคล่วอย่างง่ายดาย หลังจากที่แม่ของเขาถูกประหารเพราะการล่าแม่มด สิ่งที่เคยตั้งใจก็กลายเป็นความหมกมุ่น เมื่อเขาศึกษาเวทมนตร์สำนักมืดอย่างมนตร์ดำ อันเป็นมนตร์แห่งชีวิตและความตาย เมื่อพลังแก่กล้าขึ้น ความทะเยอทะยานของเขาก็เพิ่มพูนด้วยเช่นกัน เขาลอกเปลือกมนุษย์ของตัวเองทิ้งตลอดหลายร้อยปีแล้วก้าวขึ้นสู่ปริมณฑลของผู้ปฏิเสธความตาย พลังของเขานำมาซึ่งจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ ที่เขาปกครองจากหอคอยเน่าเหม็น ความกระหายใคร่รู้จะเอาความมืดมิดมาเติมตำราความมืดทมิฬให้เต็มได้นำพาเขาสู่ดินแดนและระนาบความจริงต่างๆ แต่กลับเป็นในดินแดนของตัวเขาเอง ที่ข้ารับใช้คนหนึ่งไปเจอบางอย่างเข้า มันคืออาคมที่อาจฉีกมาจากในตำราโบราณ และจารึกไว้ด้วยภาษาที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานความมืดอันมากมายมหาศาลจากมัน ความที่ไม่มีบันทึกใดๆ เกี่ยวกับภาษาดังกล่าว มันทำให้เขาต้องวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของคำต่างๆ ในประโยค การออกเสียง และรูปแบบของภาษาอย่างยากลำบากอยู่หลายเดือน เขาจดทุกเส้นสายของทุกตัวอักษร พินิจพิเคราะห์และสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับความหมายของมัน ทั้งหมดนั้นถูกบันทึกลงในสมุดเล่มมหึมาในห้องของเขา เมื่อผู้แทนของเขามาพบด้วยเรื่องปัญหาที่เกิดขึ้นในเขตปกครองของตน เว็คนาก็บอกว่าให้ไปจัดการเอาเอง เขามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ ค่ำคืนนับไม่ถ้วนหมดไปกับการจดจำลายมืออันแปลกประหลาด ด้วยความพยายามจะเข้าใจความหมาย มีเพียงบางครั้งเท่านั้นที่เขาจะออกจากที่พักไปตรวจสอบข่าวลือเรื่องผู้คนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในยามค่ำคืน ในที่เกิดเหตุเหล่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงเวทมนตร์อันไม่คุ้นเคยแบบเดียวกับที่แผ่ออกมาจากหน้าคัมภีร์ที่ถูกฉีกออกมานั้น เขาเชื่อว่าอะไรก็ตามที่ฆ่าคนเหล่านี้เป็นสิ่งเดียวกับที่เขียนตัวหนังสืออันแปลกประหลาดเหล่านั้นขึ้นมาด้วย เขาสับสนไปหมด ซึ่งนั่นทำให้เขาโมโหโกรธายิ่ง ในบรรดาที่เกิดเหตุเหล่านั้น หายากที่จะไม่มีรูปแบบและมีแรงจูงใจต่างกัน ไม่มีร่องรอยของการดิ้นรนขัดขืน ไม่มีศพ มีเพียงกลิ่นอายของพลังงานอันมืดมิดที่ตกค้างอยู่ พวกนั้นเอาศพเหล่านี้ไปเพื่ออะไรกัน ในคืนอันมืดมิดคืนหนึ่งเขาก็พลันบรรลุความคิดขึ้นมาว่า ถ้อยคำที่เขาแปลได้ความว่า “การตาย” นั้นดูไม่สมเหตุสมผลเท่า “การหายตัวไป” บางทีคนเหล่านั้นอาจไม่ได้ถูกฆ่าเลย แต่คือถูกจับไปทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหาก เขาเอาความหมายใหม่นี้แทนที่ลงไปในบันทึกของตัวเอง แล้วทุกอย่างก็ดูเข้าที่เข้าทางขึ้นมา เขาคัดสิ่งที่ได้รู้นั้นลงไปในกระดาษหนังแผ่นใหม่ตามลักษณะการออกเสียง เขาเริ่มเปล่งคำเหล่านั้นออกมาเสียงดังในห้องอันมืดมิด มันเต็มไปด้วยหมอกสีดำที่คืบคลาน เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเคลื่อนย้ายไปที่ไหนสักที่ เว็คนาขัดขืน ร่ายมนตร์คาถาที่ตนจำได้ ด้วยพยายามควบคุมสายหมอกให้สงบ แต่เมื่อเขาจ้องเข้าไปในความมืดมิด เขาก็รู้สึกพลังงานอันเย้ายวนในนั้น มันคือความสิ้นหวัง คือความชั่วร้ายที่เขาแทบไม่เคยจินตนาการถึง ความสงสัยใคร่รู้อันวิปริตเอาชนะเขา เขาเลิกตั้งสมาธิ แล้วปล่อยให้สายหมอกพาไป ไม่ว่ามันจะคืออะไร ไม่ว่ามันจะคือที่ไหน เขาก็เข้าใจว่าทางเดียวที่จะควบคุมมันได้ก็คือการยอมจำนนเสีย เขารู้ดีแก่ใจเยียบเย็นที่ไม่เต้นไหว ว่าวันหนึ่งความลับดำมืดนี้จะเป็นของตัวเอง