เดอะไนท์แมร์

เฟรดดี้ ครูเกอร์เป็นเดรัจฉานแห่งฝันร้ายสำหรับผู้ที่ได้รู้จักแม้กระทั่งยามมีชีวิตอยู่ ด้วยการหลบซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอันอบอุ่นและเป็นมิตร นิสัยใจคอที่แท้จริงของเฟรดดี้จึงเป็นที่ทราบแก่เหยื่อของตนเท่านั้น ในที่สุดเมื่อได้ยินเสียงของเหล่าผู้เคราะห์ร้าย พ่อแม่จากสปริงวูดจึงไล่ล่าเฟรดดี้แล้วตั้งตนเป็นกฎหมายเสียเอง ในคืนนั้นพวกเขาคิดว่าตนได้กำจัดสัตว์ร้ายไปเรียบร้อย และลูกหลานของตนปลอดภัยแล้ว แต่ปีศาจผู้แข็งแกร่งอย่างเฟรดดี้ก็มีหนทางเอาชีวิตรอดจนได้
กาลเวลาผ่านพ้นไปนับปี ความสยดสยองก็เริ่มบรรเบาลง เหล่าผู้เคราะห์ร้ายเริ่มจะลืมเลือนไปได้ด้วยดี แต่อย่างไรก็ตามเฟรดดี้ได้กลับคืนมา ความฝันกลับกลายเป็นฝันร้ายขึ้นอีกครา
เฟรดดี้เพ่งความเกรี้ยวกราดไปยังผู้ที่เขารู้สึกว่าได้ทำผิดต่อตน ก่อเกิดเป็นเป้าหมายแท้จริงหนึ่งเดียว แนนซี โฮลบรูค แต่แล้วเฟรดดี้ก็ประเมินความเก่งกาจและไหวพริบของเธอต่ำเกินไป แนนซี พร้อมกับเควนตินผู้เป็นมิตรสหายได้จัดการเฟรดดี้ให้อ่อนกำลังลง ทำลายเสียจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วทิ้งให้เฟรดดี้ต้องนอนรอความตายเป็นครั้งที่สอง
ความตายไม่ต้องการเฟรดดี้ในครั้งแรกพบ แล้วเหตุใดเล่าความตายจึงจะพรากเขาไปเป็นครั้งที่สอง? เฟรดดี้ได้ปรากฏกายขึ้นอีกหน ท่วมท้นไปด้วยความเคียดแค้น แล้วหันเหความสนใจไปยังเด็กหนุ่มผู้ซึ่งขวางทางเขากับแนนซีผู้เป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งไว้
เฟรดดี้เริ่มรุกเข้าสู่ความฝันของเควนติน คุกความเจ้าเด็กหนุ่มด้วยความหวาดกลัวคืนแล้วคืนเล่าจนกระทั่งเรี่ยวแรงและการป้องกันตนของเขาตกต่ำถึงขีดสุด และเมื่อเวลานั้นมาถึง เฟรดดี้ก็ฝืนบังคับพาเควนตินกลับมาสู่ภาพสะท้อนอันดำมืดของโรงเรียนอนุบาลแบดแฮม ที่ซึ่งเฟรดดี้จะได้ดำเนินการชำระแค้นของตนครั้งสุดท้าย
เขาติดตามเด็กหนุ่มผ่านโถงในโรงเรียน ค่อยๆ ใช้เวลาดื่มด่ำไปกับทุกขณะการล่า กลิ่นอายเหงื่อของเจ้าพวกนั้น ลมหายใจสั่นกระเส่าด้วยความหวาดกลัวของพวกเขาเป็นสิ่งที่ทำให้เฟรดดี้เพลินใจอย่างยิ่ง มันเป็นของเล่นอย่างเลิศให้แก่เขาเลยทีเดียว
แล้วก็เจ้าหนุ่มคนนั้นที่ปลายทางเดิน เหน็ดเหนื่อยและหวาดกลัวเกินกว่าจะหนีแล้วหรือไร? ถอดใจในชีวิตแล้วงั้นหรือ? เฟรดดี้ค่อยๆ คืบเข้าไปหา แขนอ้ากว้าง กรงเล็บคราดไปกับผนัง ปลายมีดลากไปตามท่อ เสียงกรีดของโลหะได้เพียงแต่เพิ่มความหวาดหวั่นให้แก่เด็กหนุ่มเท่านั้น
สะเก็ดไฟจากการเสียดสีได้สาดกระเซ็นลงสู่พื้นเบื้องล่าง ลงไปยังของเหลวที่เจิ่งนองบนพื้นกระเบื้อง ทันใดนั้นเปลวไฟสีน้ำเงินก็พลันพวยพุ่งขึ้นท่วมทั้งห้อง
เจ้าหนุ่มนั่นหนีไปพร้อมกับที่เฟรดดี้พุ่งพรวดออกจากเปลวเพลิงด้วยแรงโทสะ ทั้งห้องและผนังต่างวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งทั้งคู่มาอยู่ในห้องใต้ดินของเฟรดดี้ ที่ซึ่งไม่มีทางให้หลบหนีออกไปได้อีกแล้ว
เฟรดดี้ค่อยๆ คืบใกล้เด็กหนุ่มเข้าไป ความหวาดกลัวของเขานั้นช่างรุนแรงเสียจนเฟรดดี้แทบจะลิ้มรสได้ แต่ดวงตาของเขาคู่นั้นกลับแผดเผาไปด้วยความแข็งขืนชิงชังเสียจนน่าชื่นชม
เฟรดดี้ถอยกรูดกรงเล็บกลับคืนมา
จากนั้นจึงได้สัมผัสถึงบางสิ่งที่อยู่กับตน บางสิ่งซึ่งเก่าแก่ ทรงพลัง และชั่วร้าย กลิ่นอายมืดได้โอบล้อมตัวเขาไว้ และสัมผัสเดียวในขณะนั้นมีเพียงเสียงเอียดอาดของไม้อยู่ไกลลิบๆ เสียงครืดคาดของโลหะกระทบกับโลหะดังก้องไปมา บางสิ่งซึ่งลี้ลับและไม่อาจหยั่งถึง บางสิ่งซึ่งอยู่ก้ำกึ่งระหว่างการบรรยายออกเป็นคำกล่าวและความสยดสยองอันปราศจากมลทิน
ชั่วขณะหนึ่งที่เฟรดดี้ล้มกลิ้งไป จากนั้นก็พบว่าตนกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง แต่ไม่ใช่โรงเรียนแห่งเดิม มันดูเหมือนจะใช่แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันไป พลังของเขาดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นทางใดทางหนึ่งและโฟกัสไปยังสิ่งอื่น ตอนนี้เจ้าเด็กนั่นหายไปแล้ว แต่เหยื่อรายอื่นต่างก็เดินไปมาอยู่ตามรายทาง บางคนก็คงเป็นแค่เบี้ยริมทาง แต่บางคนอาจกลายมาเป็นของเล่นโปรดชิ้นใหม่ของเขาก็ได้ และสุดท้ายทุกคนก็ต้องสยบให้แก่นิ้วเขมือบนี้