เดอะสปิริต

รินเป็นลูกเพียงคนเดียวของตระกูลยามาโอกะ เธอเติบโตขึ้นท่ามกลางโถงฝุ่นเขรอะของเรือนแบบญี่ปุ่นในจังหวัดคางาวะ แล้วได้เข้าเรียนคณะศึกษาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยทาคามัตสึซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ภาระมหาศาลจึงตกอยู่กับตระกูลที่สภาพทางการเงินไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แม่ของเธอล้มป่วยลงในปีนั้น ค่าใช้จ่ายต่างๆ นานาเริ่มพอกพูน รินออกทำงานพิเศษด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะช่วยลดภาระลงไปได้

พ่อของเธอต้องพบกับหนี้สินที่งอกเงยขึ้นไม่รู้จบจนต้องเริ่มทำงานสองกะด้วยหวังว่าจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ในตอนนั้นเองที่เขาเริ่มอดหลับอดนอน มีเสียงกระซิบกระซาบอันดำมืดคอยปลุกตลอดทั้งคืนพร้อมย้ำเตือนว่าเขากำลังอยู่ในสถานภาพอันสิ้นหวังเพียงใด ความอิดโรยทำสติเขาเริ่มหลุดลอย และเพื่อต่อสู้กับเสียงกระซิบยามค่ำคืนนั้น พ่อของรินจึงต้องทิ้งไพ่ใบสุดท้าย เขาเข้าพบผู้บังคับบัญชาแล้วอธิบายถึงสถานการณ์ของตนพร้อมร้องขอโบนัส ค่าจ้างล่วงหน้า วันหยุดพัก---อะไรก็ได้ทั้งนั้น

คำขอของเขาถูกตีตกไป ขณะนั้นบริษัทได้เปิดสายการผลิตที่บกพร่องจนทำให้สูญเงินมหาศาล และต้องมีใครบางคนรับผิดชอบ ซึ่งเจ้ากรรมพ่อของรินก็เหมาะการเป็นแพะเข้าพอดี เขาจึงถูกไล่ออกจากงานหลังจากที่ทำงานรับใช้มากว่ายี่สิบสองปี

ค่ำวันนั้น รินกลับมาจากที่ทำงานช้าเพราะคอยดูแลลูกค้าที่เหลือในร้านอาหาร ขณะกำลังจอดจักรยานไว้ในเพิง เธอก็พลันได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่ดังมาจากเรือน

รินรีบรุดเข้าไปข้างในแล้วปีนบันไดขึ้นไปยังห้องของพ่อกับแม่ ที่ซึ่งเธอได้พบกับเศษชิ้นส่วนของแม่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น แขนขาถูกฟันฉับแล้วพันเกี่ยวกันไว้อย่างผิดมนุษย์มนา หน้าอกถูกเฉือนออกจนเห็นกระดูกซี่โครงที่เปิดอ้า รินถึงกับต้องสำรอกของเก่าออกมา

พลันมีดาบคาตานะตวัดลงอย่างแรง รินรับคมดาบนั้นไว้ด้วยท่อนแขนอันเปลือยเปล่าจนถูกบาดลึก ความเจ็บปวดของเธอต้องชะงักไปจากความตกตะลึงที่เห็นว่าพ่อของเธอเองที่เป็นผู้ตวัดคาตานะเล่มนั้นด้วยสีหน้าปราศจากอารมณ์ความรู้สึก รินกรีดร้องให้เขาหยุดได้แล้ว แต่พ่อกลับฟันแขนของเธอซ้ำอีกฉับ

รินรีบพุ่งออกไปแต่ก็ลื่นล้มลงบนพื้นเปื้อนเลือด เธอคว้าวงกบประตูเพื่อพยุงตัวขึ้น แต่พลันคาตานะก็ฟันทะลุประตูเข้ามาสับแขนเธออีกข้าง รินแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกระเสือกกระสนไปตามทางเดินเพียงเพื่อพบกับคมดาบของพ่อตน

รินผละถอยไป ร่างกายสั่นเทิ้ม พร้อมทั้งกอบเอาเนื้ออันนุ่มนิ่มตรงหน้าท้องของตนเอาไว้ ภาพรยางค์ที่กระจัดกระจายของแม่พลันฉายขึ้นมาต่อหน้าเธอวูบหนึ่ง

รินพุ่งใส่พ่อของตนจนเซถอย เขาก็ต่อยหน้าท้องรุ่งริ่งของเธอจนตัวโก่งด้วยความเจ็บปวด และเมื่อรินพยายามจะพยุงตัวขึ้น เขาก็เฉือนต้นขาให้เธอกลับลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

ขณะรินกำลังคลานไปยังบันไดนั้น พ่อก็จิกหัวเธอแล้วฟาดเข้ากับผนัง กระจกแตกเพล้งเมื่อร่างเธอพุ่งชนพร้อมลอยผ่านแล้วหล่นลงไปยังพื้นข้างล่าง

รินได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่ชั้นบนซักแห่ง เธอพยายามตะเกียกตะกายคืบคลานผ่านดงเศษแก้วแตกที่บาดเข้าเนื้อ ต้องหยุดยั้งเขาเอาไว้ พ่อจะต้องไม่มีทางรอดไปไหนได้หลังจากที่ทำกับเธอ—หลังจากที่ทำกับแม่ของเธอแบบนั้น

ทั้งไอที่เป็นเลือด ทั้งคางที่ครูดไปกับเศษแก้ว บวกกับเลือดที่กำลังรินไหลนั้น รินเริ่มได้ยินเสียงหัวใจเต้นดังหวีดก้องอยู่ในหู ร่างกายเธอรู้สึกหนักอึ้งจนขยับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

พื้นดินสั่นไหวไปตามฝีเท้าพ่อ รินรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางรอด แต่เธอก็ไม่ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว เธอต้องทำให้เขาชดใช้ให้ได้ ไม่ในชาตินี้ก็ในชาติหน้า

สายหมอกดำมืดค่อยๆ เข้าบดบังดวงตารินเอาไว้ แต่มันก็ไม่อาจทำให้ความเคียดแค้นของเธอจางลงไปได้ เธอจะไม่ไปสู่สุคติ—ยังไม่ใช่ตอนนี้ ความมืดส่งเสียงกระซิบกระซาบ รับปากมั่นว่าเลือดต้องล้างด้วยเลือด และเธอจะได้ชำระแค้น

เมื่อเอ่ยคำสาบานเรียบร้อยแล้ว รินก็หลับตาลง