อลัน เวค

เมื่อ 13 ปีก่อน นักเขียนขายดีนามอลัน เวคได้หายตัวไปจากเมืองไบรต์ฟอลส์ระหว่างสถานการณ์ปริศนา ขณะที่โลกภายนอกดำเนินต่อไปนั้น อลันกลับตกติดอยู่ในที่ที่เรียกว่าแดนด้านมืด มันคือมิติประหลาดที่เรื่องราวของอลันเป็นจริงขึ้นมา อลันนั่งอยู่หน้าพิมพ์ดีด เขาพิมพ์ไปหน้าแล้วหน้าเล่าเพราะเวลาที่อยู่นอกบ้านไม้แห่งนี้ดูราวกับหยุดนิ่ง เขาเนรมิตความสะพรึงและเหล่าปีศาจออกมาจากซอกมุมอันมืดมิดที่สุดในใจตน ด้วยหวังว่าการเขียนออกไปสักเรื่องอาจพาตัวเองหนีไปจากแดนด้านมืดได้ และมีเพียงตอนนั้นเท่านั้น ที่อลันจะได้กลับสู่โลกจริง และได้พบกับอลิซผู้เป็นภรรยาของเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยได้หนีไปไหน และหลังจากคัดเขียนมานานดุจนิรันดร์ อลันก็สูญสิ้นทุกความหวังในการจะกลับไปยังชีวิตที่ตนคุ้นเคย แต่แล้วเขาก็จำอะไรขึ้นมาได้ หนึ่งในบทแรกๆ ที่เขาเขียนให้เรื่องไนท์สปริงส์เมื่อหลายปีก่อน เรื่องเขย่าขวัญเหนือธรรมชาติสุดระทึกที่เขาตั้งชื่อว่า “ดึกสงัด” ซึ่งเป็นเรื่องของคนกลุ่มหนึ่งซึ่งติดอยู่ในโลกของฝันร้าย ซีรีส์ตอนนั้นจบลงโดยที่ตัวละครในเรื่องหนีไปได้โดย... โดย... อลันพยายามนึก ไนท์สปริงส์เหมือนประวัติศาสตร์ยาวนานจากยุคโบราณไปแล้ว และแดนด้านมืดก็ดั่งหัวขโมยผู้ช่วงชิงกาลเวลาและความทรงจำไป ทางแก้เดียวคือต้องเขียนบทขึ้นมาใหม่จากความทรงจำ จะกี่ร่างก็ต้องเขียน จนกว่าอลันจะจำได้ว่าตอนนั้นจบยังไง ยิ่งเขียนบทซ้ำๆ แดนด้านมืดก็เปลี่ยนแปลงไปโดยมีอลันอยู่ ณ ใจกลางของเรื่องราวต่างๆ และฉากจบอันล้มเหลวแต่ละครั้งก็พาอลันกลับไปที่บ้านไม้และเครื่องพิมพ์ดีด อลันไม่ย่อท้อ เขาพยายามครั้งแล้วจนกระทั่งตอนจบนั้นมาหาราวกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในใจ อลันเขียนบทร่างสุดท้าย แล้วก็เขาก็กลับมากับตัวละครของตัวเอง ที่ต่างกำลังยืนอยู่หน้ากำแพงสายหมอกสีดำ การมองไปยังสายหมอกนั้นทำให้อลันเย็นเยียบไปทั่วไขสันหลัง แต่เขาก็รู้ว่าตอนนั้นของซีรีส์จบแบบนี้นี่แหละ เขาดูตัวละครของตัวเองผ่านกำแพงสายหมอกไปโดยทิ้งโลกแห่งฝันร้ายไว้เบื้องหลัง อลันจ้องกำแพงนั่นเขม็ง ตระหนักด้วยความตระหนก ตอนนั้นของจบลงแบบคลุมเครือต่างหาก ตัวละครพวกนั้นได้กลับบ้านรึเปล่านะ พวกเขาได้กลับไปหาคนที่ตัวเองรักกันรึเปล่า อลันจำไม่ได้ว่าตัวเองตั้งใจไว้ยังไง เขาอยากหันหลังกลับไปเริ่มใหม่แล้วเขียนอีกสักร่าง แต่คิดได้ไม่ทันไรเขาก็พลันเห็นมันเข้า แสงสลัวริบหรี่ลึกเข้าไปในสายหมอก มันคือสัญลักษณ์ ทางกลับบ้าน ผ่านมาถึงขนาดนี้ ในที่สุดมันก็เจอแล้ว มันอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว อลันสูดลมหายใจสั่นสะท้านลึกในอกแล้วเข้าไปในสายหมอก โดยไม่ละสายตาจากแสงที่อยู่ไกลๆ นั่นแม้แต่นิดเดียว