มิโชน ไกรมส์

มิโชนใช้ชีวิตสุขสบายอยู่กับแฟนและลูกชายก่อนที่โลกจะล่มสลาย เมื่อเชื้อโรคตัวใหม่ระบาด ฆ่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดแล้วทำให้คนตายกลับมาเคลื่อนไหวได้กลายเป็นพวกวอล์กเกอร์ เธอทำทุกอย่างเต็มกำลังเพื่อปกป้องคนที่ตนรัก แต่ไมก์ แฟนของเธอ ไม่อาจทนต่อแรงกดดันของการเอาชีวิตรอดได้ พวกวอล์กเกอร์บุกเข้าค่ายตอนเธอออกไปหาเสบียง พวกมันเปลี่ยนไมก์ และรุมกินอังเดร ลูกชายของพวกเขา

มิโชนที่โดดเดี่ยวและดวงใจด้านชาเดินทางไปกับคู่ชีวิตและเพื่อนของเขาที่อยู่ในสภาพซากศพไม่ครบสามสิบสองเดินโซเซ เธอไม่เปิดรับใครเข้ามาในชีวิตอยู่แสนนาน แต่แล้วก็มาพบกับครอบครัวไกรมส์

แม้ทีแรกริกจะไม่ไว้ใจ แต่สุดท้ายเขาก็ชวนเธอเข้าชุมชน และทั้งสองคนก็ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เธอพบในตัวริกนั้นมีทั้งคู่หูผู้พึ่งพาได้ในการต่อสู้ เพื่อนผู้ซื่อสัตย์ และสุดท้ายก็คือ คนรัก แม้ในยามที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์อันเลวร้ายที่สุด ไม่ว่าจะชุมชนล่มสลาย โดนฝ่ายอื่นคุกคาม ความตายมากมายเหลือคณาของผองเพื่อน ทั้งคู่ก็เป็นกำลังใจให้กันและกัน และต่างปกปักรักษาความเป็นมนุษย์ของตัวเองไว้ พวกเขาลงหลักปักฐานในชุมชนใหม่ที่ชื่ออะเล็กซานเดรีย และพอหลายเดือนผ่านไป พวกเขาก็ปรับตัวและเติบโตได้ในความปลอดภัยจากกำแพงมหึมาของชุมชนแห่งนี้

แต่มีเรื่องดีเรื่องใดหรือที่จะจีรัง ทุกอย่างเริ่มกลับตาลปัตร และมิโชนก็ต้องเห็นริกสละชีวิตช่วยอะเล็กซานเดรียต่อหน้าต่อตา แม้จะเห็นสะพานระเบิดไปพร้อมเขาที่อยู่บนนั้น แต่เธอก็ทำใจยอมรับความตายของเขาไม่ได้ เธอยังคงปกป้องชุมชนและเลี้ยงดูลูกน้อยต่อไป ทว่า ก็ยังสลัดความรู้สึกว่าเขายังอยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ได้ จนในที่สุด เธอก็ออกเดินทางไปยังที่ที่ไม่เคยสำรวจคนเดียวเพื่อตามหาริก เพื่อหาคำตอบ และเพื่อให้ครอบครัวได้พร้อมหน้าอีกครั้ง

ไม่นานเธอก็เริ่มได้ยินเสียง อ่อนแอ ทีแรกมาจากแนวต้นไม้ เธอชักดาบออกมาแล้วค่อยๆ คลานเข้าไปหามัน เมื่อเข้าไปใกล้ เธอสามารถแยกแยะเสียงของริกได้ มิโชนคลานต่อจนเข้าไปในบางอย่างที่ดูเหมือนโพรง เธอคลานไปเรื่อยๆ จนเข้าใกล้เสียงของริก เมื่ออุโมงค์แคบเกินไปเธอก็ทิ้งดาบแล้วคลานต่อ แสงเท่ารูเข็มปรากฏขึ้น ณ ปลายทาง มันไม่ใช่แสงอาทิตย์ แต่คือกองไฟ และเธอก็พบว่าตัวเองไปอยู่ที่อื่นโดยสิ้นเชิง ไร้อาวุธ รายล้อมด้วยอันตรายที่ไม่เคยพบ และร้ายกาจยิ่งกว่าพวกวอล์กเกอร์นัก