เรอนาโต ไลรา

ยิ่งโตเรอนาโตก็ทำตัวเหมือนเด็กน้อยลงและคล้ายนักวิทยาศาสตร์มากขึ้น ด้วยการพยายามศึกษาโลกและผู้คนรอบตัว เขาอาจเอานิ้วจิ้มหน้าเพื่อนร่วมชั้น หรือไปยืนจนแทบชิด เพื่อดูปฏิกิริยา

จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าเขาหาเพื่อนลำบาก เขาตกเป็นเป้าของการรังแกอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อเรียนข้ามชั้น การต้องอยู่กับเด็กๆ ที่แก่กว่าตัวเองปีสองปี แล้วยังผลการเรียนดีกว่า ย่อมทำให้เรอนาโตไม่เป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้เรอนาโตสนุกมีอยู่สองอย่าง นั่นก็คือการแก้ปริศนาและการกวนประสาทพี่สาวของตัวเอง ทาลิตา นั่นเป็นวิธีแสดงความรักของเขา เรอนาโตเห็นทาลิตาเอาชนะทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ได้ง่ายๆ และเขาอยากเป็นได้อย่างเธอ ดังนั้น พอทาลิตาเริ่มสนใจการเล่นว่าว เธอนาโตก็เลยสนใจด้วย

พ่อแม่ของเรอนาโตรู้ว่าเขาต้องการความช่วยเหลือเรื่องเข้าสังคม พอเขาอายุได้สิบสาม พวกเขาก็ให้เรอนาโตไปทำงานในร้านว่าวของลุงอินาชิโอที่ชายหาดในช่วงฤดูร้อน ทาลิตาเจอเพื่อนใหม่ๆ ที่นั่น บางทีเรอนาโตก็อาจเจอเหมือนกัน แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่า วันๆ ทาลิตาเอาแต่บอกให้เรอนาโตทำนั่นทำนี่ ซึ่งนั่นทำให้รำคาญยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น สองพี่น้องทะเลาะกันหนักข้อขึ้นจนลุงอินาชิโอต้องสอนศิลปะการสู้ว่าวเพื่อแก้ปัญหาความไม่ลงรอยของทั้งคู่

ซึ่งเรอนาโตก็หลงรักมันในทันที

เขาชอบการสู้ว่าวมากๆ จนต่อให้แพ้ก็ไม่สน แล้วก็เป็นไปตามที่อินาชิโอคาด คือทั้งคนทะเลาะกันน้อยลง และเล่นกันมากขึ้น

หากเรอนาโตจะเพียงมีโชคเรื่องคบหาผู้คนบ้าง ทาลิตาก็คงบอกให้เขาเลิกขิงดีชิงเด่นกับพวกเด็กๆ ที่ทั้งสองสอนสู้ว่าว แต่เรอนาโตก็ไม่ฟัง เขาเกลียดเวลามีคนมาบอกให้ทำนั่นทำนี่ เมื่อทาลิตามีเวลาให้ร้านน้อยลงเพราะต้องไปให้ความสำคัญกับการถ่ายแบบ เรอนาโตก็ต้องขยับขึ้นมาเป็นคนสอน และสิ่งที่เขาได้ยินบ่อยกว่าอะไรก็คือ ทุกคนคิดถึงพี่สาวเขามากขนาดไหน

เรอนาโตจบมัธยมเร็วกว่าปกติสองปี และพ่อแม่ก็แนะนำว่าเขาควรไปทำงานการกุศลบ้าง มหาวิทยาลัยหรือการเริ่มทำงานเป็นเรื่องที่รอไปก่อนได้ เรอนาโตนั้นแค่อยากอยู่คนเดียวและให้ทุกคนเห็นเขาเป็นผู้ใหญ่ ทาลิตาแนะนำให้เรอนาโตหาที่เล่นกีตาร์ เธอให้ความหวังว่าถ้าเขาฝึกฝนฝีมือการเล่นจนพาตัวเองไปสู่โลกกว้างได้ ที่บ้านก็จะหยุดบอกให้เขาทำนั่นทำนี่ตลอดเวลาไปเอง

นั่นทำเอาเขาหูผึ่งเลยทีเดียว

เรอนาโตตัดสินใจไปเป็นอาสาสมัครที่บ้านพักคนชราในพื้นที่ ทีแรกเขาก็เล่นกีตาร์ให้คนที่นั่นฟัง จากนั้นก็เริ่มช่วยงานในครัว และเมื่อรู้ตัวอีกที เรอนาโตก็กำลังเรียนรู้ว่าการเอาใจใส่คนอื่นจริงๆ นั้นเป็นอย่างไร ซึ่งก็คือการพยายามช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่หวังอะไรตอบแทนนั่นเอง และนั่นเป็นครั้งแรก ที่เรอนาโตรู้สึกเหมือนมีพลังในการทำให้ชีวิตคนอื่นดีขึ้น

เรื่องใหม่ที่ได้รู้เองนี้มีประโยชน์ขึ้นมาในตอนที่ทาลิตาเจอทางแยกของชีวิตด้วย เธออาจจะอยากตามฝันสู่การเป็นนางแบบและนักแสดง แต่เธอก็คิดถึงร้านว่าวเสียยิ่งกว่าสิ่งใด เรอนาโตไม่ทำอะไรนอกจากฟังทาลิตาเวลาที่เธออยากพูดกับใครสักคน แต่พาคุยกันยาวๆ ดึกๆ ดื่นๆ หลายคืนเข้า ทาลิตาก็บังเกิดเป้าหมายใหม่ขึ้นมา

พอทาลิตาเสนอให้เรอนาโตมาเป็นหุ้นส่วนในธุรกิจร้านสู้ว่าร้านว่าวแสนสนุกเมืองรีโอ เขาก็ตอบรับทันที เพราะการทำธุรกิจจากศูนย์คือปริศนาที่สุดยอดที่สุดแล้ว

ใจที่ชอบคิดวิเคราะห์ของเรอนาโตช่วยร้านในช่วงเดือนแรกๆ เขาสนับสนุนให้ทาลิตาใช้ชื่อเสียงในฐานะนางแบบของตัวเองมาช่วยทำตลาด และให้เธอร่วมงานประชุมและซิมโพเซียมทั่วประเทศเพื่อให้คนรู้เรื่องร้านว่าวแสนสนุกเมืองรีโอ เมื่อเวลาผ่านไป พอทาลิตาแนะนำให้จัดการแข่งขันสู้ว่าวก็มีคนติดตามร้านกันเข้ามามากอย่างง่ายดาย

การแข่งขันนั้นเป็นกิจกรรมที่น่าตื่นเต้น มีทั้งเพื่อนทั้งคนแปลกหน้าเข้ามาหาเรอนาโตทั้งวันเพื่อขอบคุณในความทุ่มเทของเขา การสู้ว่าวมีความหมายกับคนเหล่านี้ มันทำชีวิตของพวกเขาดีขึ้น และเรอนาโตก็เป็นผู้มีคุณูปการต่อความสุขและการมีชีวิตที่ดีทั้งหมดทั้งมวลของพวกเขา

เรอนาโตรู้ตัวอีกทีการแข่งขันก็จบลง และดวงจันทร์ก็ลอยกระจ่างฟ้าแล้ว เขาจะเหนื่อย จะหิว จะต้องออกไปเก็บขยะไกลๆ ในทุ่งก็ไม่เป็นไปทั้งนั้น เพราะมันคุ้มค่าแล้ว

เขาไปหยุดเก็บขยะเอาก็ตอนที่เห็นอะไรบางอย่างลอยอยู่ โดรนนั่นเอง มันทำให้คิดถึงสิ่งที่เขาเล่นกับทาลิตาตอนโตมาด้วยกัน การใช้ว่าวสอยเรื่องบีบบังคับให้ร่วง การเอาว่าวไปแกล้งคนที่พวกเขาไม่ชอบบนหาด และอะไรใดๆ ทาลิตาต้องกำลังคิดเหมือนกันแน่ เธอท้าเขาว่าใครจะทำให้โดรนร่วงได้ก่อนกัน พี่สาวของเขามีโอกาสขึ้นมาอีกอย่างแล้ว บทส่งท้ายเหมาะเหม็งกับวันที่สมบูรณ์แบบ

แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น นี่คือความผิดพลาดแท้ๆ เรอนาโตรู้สึกขนลุก เขาพยายามหยุดทาลิตา แต่ว่าเธอกำลังสนุกเสียแล้ว โดรนกินว่าวของเธอเข้าไป แล้วมันก็ปล่อยควันโขมงลอยร่วงลงไปในป่า

งานเข้าพวกเขาเต็มๆ ตอนเขาวิ่งเข้าไปในป่านั่นแหละที่ทาลิตาได้สติแล้ววิ่งตามไป

ไม่นานทั้งสองก็เจอโดรนติดอยู่บนต้นไม้ มีว่าวที่เข้าไปพันไปพัดห้อยต่องแต่ง สายป่านคมกริบบาดเข้านิ่วตอนเขาพยายามแก้ปม เขาเกือบแกะว่าวออกได้แล้วทว่า--

--มีมือเปื้อนเลือดข้างหนึ่งยื่นออกมาจากในป่ามืดมิดแล้วจับเขาไว้!

เรอนาโตโดดเหยงเมื่อเห็นชายที่บาดเจ็บคนนั้น เขาโซเซพูดพล่ามขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง เรอนาโตจะเข้าไปพยุงชายคนนั้นไว้ไม่ให้ล้มลง แต่มันก็สายไปแล้ว

คมมีดสองคมเฉือนผ่านร่างชายคนนั้นมาโดนแขนเขาไปด้วย เรอนาโตไม่มีเวลาก้มดูแผลด้วยซ้ำ คมมีดนั้นลอยขึ้นไปในอากาศ ร่างชายคนนั้นแยกเป็นสองซีก และผู้หญิงคนหนึ่ง เธออยู่ในชุดเกราะ มีโดรนบินเคียงข้าง โดรนแบบเดียวกับที่ทาลิตาทำตกไป ก็มายืนอยู่ต่อหน้าเขา

เรอนาโตรู้ตัวว่าต้องหนีแต่เขาขยับไม่ได้ เวลากำลังจะหมดแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงมืออีกข้างที่มาคว้าเขาไว้แล้วฉุดไป

ทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด แผลโดนฟันที่แขนทั้งลึกและเต้นตุบ แต่เขารู้ว่าทาลิตาคอยดูแลอยู่ และรู้ว่าต้องหนี

ค่ำคืนเย็นเยียบยามพวกเขาหยุดเพื่อซ่อนตัว เรอนาโตพยายามหายใจให้ทั่วท้องอย่างยากลำบาก แต่ไม่มีเวลาแล้ว ทันทีที่ทั้งสองคนหยุด ทาลิตาก็ลากเขาต่อไปอีก โดยมุ่งหน้าสู้โรงงานร้าง

แต่แถวนั้นไม่มีโรงงานนี่ เรอนาโตคิดในใจ

โรงงานแห่งนั้นเย็นยิ่งกว่าในป่าเสียอีก เขากดแผลที่แขนไว้ พยายามห้ามเลือด เรอนาโตเวียนหัวไปหมด วันนี้เขาเสียเลือดไปมากแค่ไหนแล้ว? ทาลิตาคอยปกป้องเขาอยู่ในมุมมืดของโรงาน และทันใดนั้น--

--เธอก็ดึงเรอนาโตให้ลุกขึ้น แล้วบอกให้เขาวิ่ง

วิ่งไปไหนล่ะ? เธอพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับชายหาด เรอนาโตพยายามหยุดเธอ พยายามฉุดเธอไว้ แต่เขาอ่อนแอเกินไป เขามองไม่เห็นเห็นหาดเหิดอะไร มีแต่สายหมอกสีดำที่ใกล้เข้ามา