ทาลิตา ไลรา

ถ้าคุณลองถามดู ทาลิตาจะบอกว่าสิ่งที่เธออยากได้ยิ่งกว่าอะไรในชีวิต ก็คือการพาผู้คนมาอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะพ่อของเธอที่พยายามขายคลับสำหรับวงเต้นฟอร์โรล่าสุดที่ตัวเองสมัครไป หรือแม่ของเธอที่อวดโบตาโฟโก ลาปา และอิปานีมา ให้กลุ่มนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกรู้จัก ทาลิตาก็ชอบเห็นคนมารวมตัวเพื่อแบ่งปันความหลงใหลให้กันและกัน และสร้างความสัมพันธ์ที่มีความหมายขึ้นมา

ทาลิตาซึ่งเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งนั้นสร้างชุมชนของตัวเองขึ้นจากการแข่งว่าว อินาชิโอผู้เป็นลุงสอนทาลิตากับเรอนาโตผู้เป็นน้องชายของเธอให้ตัดสินปัญหาทะเลาะเบาะแว้งเล็กๆ น้อยผ่านการทำว่าวแล้วเอาขึ้นฟ้าสู้กันจนกว่าสายป่านของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะถูกตัดขาดจึงจะได้ตัวผู้ชนะ ทาลิตากับเรอนาโตจะใช้เวลาในฤดูร้อนที่ร้านว่าวหน้าหาดของอินาชิโอ โดยจะทำงานในตอนเช้า แล้วสู้ว่าวกันในตอนบ่าย การละเล่นของพวกเขานั้นเป็นที่สนใจของทั้งเด็กและผู้ใหญ่ และเพียงไม่นานทาลิตาก็เริ่มสอนการสู้ว่าวที่ร้าน ความที่อยากผูกสัมพันธ์กับผู้คนมากยิ่งขึ้นไปอีกทำให้ทาลิตาถ่ายวิดีโอการสู้ว่าวแล้วโพสต์ขึ้นโลกออนไลน์ ใครๆ ก็ดูได้ฟรี เธอบอกลุงตัวเอง

ทาลิตาไม่ได้รู้เลยว่า วิดีโอสู้ว่าวนั้นจะกลายเป็นตั๋วสู่วงการดารา วิดีโอที่มีเธอกับเสียงพากย์ของเธอฮิตติดลมบนด้วยการที่ผู้ชมมาแสดงความเห็นเกี่ยวกับความรู้เรื่องการสู้ว่าวและเสน่ห์ของเธอ วิดีโอดังกล่าวถึงขั้นไปเตะตาแมวมองหานางแบบ รู้ตัวอีกที ทาลิตาก็ได้ถ่ายแบบลงโฆษณาในรูปสิ่งพิมพ์และไปปรากฏตัวในโฆษณาทางโทรทัศน์เสียแล้ว เธอชอบงานเหล่านั้น และรู้ดีว่าอีกไม่นานเธอจะได้ก้าวไปสู่วงการการแสเง แล้วเธอก็จะดังเปรี้ยงปร้างอย่างดาราในละครโทรทัศน์ที่เธอดูมาตั้งแต่เล็กจนโต ชุมชนของเธอจะขยายตัวไปทั่วบราซิล หรืออาจไกลกว่านั้นด้วยซ้ำ

แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

งานถ่ายแบบพาทาลิตาเหินห่างจากร้านว่าวไปทีละน้อย แรกเลยคือเธอต้องยอมเลิกเล่นเพื่อให้ริ้วรอยที่มือหาย จากนั้นเธอก็ต้องใช้เวลาเป็นวันๆ ไปกับการสร้างเครือข่าย เข้าสังคมเพื่อให้ตนเป็นที่รู้จัก และจัดตารางงานล่วงหน้า พอทาลิตาเรียนจบมัธยมแล้ว เอเย่นต์ของก็กระตือรือร้นหางานให้เธอมากยิ่งขึ้นไปอีก ซึ่งก็หมายความว่าเธอจะมีเวลาที่ร้านว่าวน้อยลงไปอีกด้วย ความพยายามและความทุ่มเทจนเลือดตาแทบกระเด็นนี้จะคุ้มค่าแน่ เธอบอกตัวเองแบบนั้น

เดือนปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ทาลิตาทั้งหมดไฟและเอือมระอากับสายตาอันน่าอึดอัดและการเหลือบชำเลืองอย่างไม่จบไม่สิ้นของคนแปลกหน้า ดูเหมือนว่าชื่อเสียงจะไม่ใช่สิ่งสวยงามอย่างที่เธอวาดฝันไว้ การคุยกับเรอนาโตในตอนดึกทำให้ทาลิตานึกขึ้นได้ว่าสิ่งใดที่หายไป สายสัมพันธ์นั่นเอง สายสัมพันธ์จริงใจของคนที่มีหัวใจเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่ดึงดูดคนเข้าหาพ่อแม่ของเธอ และสิ่งที่เป็นสายสัมพันธ์เชื่อมทาลิตาเข้ากับคนอื่นก็คือการสู้ว่าวนั่นเอง

เพียงไม่กี่เดือนทาลิตาก็เลิกทำงานถ่ายแบบ เธอเอาเงินไปเปิดร้านของตัวเองด้วยความช่วยเหลือของอินาชิโอ และแน่นอนว่าเธอให้เรอนาโตเป็นหุ้นส่วน ร้านว่าวแสนสนุกเมืองรีโอกลายเป็นจุดหมายปลายทางหลักสำหรับวัสดุอุปกรณ์การสู้ว่าว และชื่อเสียงของทาลิตาก็ดึงดูดผู้คนมาสู่งานอดิเรกนี้มากยิ่งขึ้นไปอีก

นั่นเป็นเริ่มต้นที่ดีมาก แต่ทาลิตาก็เหมือนเคย คือเธออยากเข้าถึงคนให้มากกว่านี้เริ่ม

การแข่งขันครั้งแรกของร้านว่าวแสนสนุกเมืองรีโอประสบความสำเร็จ มันดึงดูดให้คนนับร้อยจากชานเมืองรีโอมาดูว่าวนับสิบเริงระบำเหนือฟากฟ้า ท่ามกลางการพบปะสังสรรค์กับเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่ การช่วยงานที่บูธขายอาหาร หรือกระทั่งการลงแข่งเอกครั้งสองครั้ง ทาลิตาพบว่าบางทีเธอก็มีน้ำตาแห่งความสุขไหลออกมา

เธอทำสำเร็จแล้ว นี่แหละชุมชนที่เธออยากสร้างขึ้น

ตอนที่พระอาทิตย์ตกและการแข่งขันจบลงนั้น ท้องทุ่งก็เต็มไปด้วยเศษขยะ ทาลิตากับเรอนาโตยังอยู่ที่นั่นเพื่อเก็บกวาด พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นฟ้ายามเรอนาโตมองเห็นอะไรบางอย่าง มันคือโดรนหน้าตาประหลาดที่ลอยอยู่เหนือทุ่ง

นิสัยเกกมะเหรกเกเรในวัยเด็กของทาลิตาส่งเสียงคำรามขึ้นมาอีกครั้ง ได้เวลาประลองฝีมือกันแล้ว ว่าใครจะสอยโดรนร่วงได้ก่อนกัน เรอนาโตได้แต่รับคำท้า

ในที่สุด ว่าวของทาลิตาก็ไปติดในใบพัดโดรน เธอเริงร่าในขณะที่เรอนาโตมองโดรนนั่นลอยเปะปะเข้าป่าพลางทิ้งควันเป็นทางไว้

ทาลิตาไม่ได้อยากไปตามหาโดรนที่ตก เธอยินดีจะทิ้งว่าวไปอย่างนั้น แต่เรอนาโตไม่คิดแบบนั้น และทาลิตาก็ปล่อยให้น้อยชายเดินเข้าไปในป่ามืดๆ คนเดียวไม่ได้ด้วย

สิ่งที่เรอนาโตเจอเมื่อเดินลึกเข้าไปในป่าไม่ได้มีแค่โดรน ทาลิตาได้ยินเสียงร้องและหันไปเห็นชายคนหนึ่งในร่างเลือดท่วมโผล่มาจากป่า เขาคว้าตัวน้องชายเธอ ขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง แต่มันก็สายไปเสียแล้ว ทาลิตาแทบจะกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นร่างชายขนนั้นขาดเป็นสองท่อน และมีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกมา ตัวเธอเต็มไปด้วยอุปกรณ์ล่าสัตว์ไฮเทค

ทำไมเรอนาโตไม่ยอมขยับ?

เธอคว้าตัวน้องชายวิ่งหนี โดรนอีกตัวลอยมาเหนือหัว เหมือนตัวที่เธอใช้ว่าวสอยร่วง นั่นคือดวงตาของนักล่า และเธอก็ทำตกจากฟ้าไปดวงหนึ่ง

เรอนาโตตกใจมาก และทาลิตาเห็นแขนเขามีแผลบาดลึก ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? สำคัญที่ไหนล่ะ เขากำลังเลือดออก และต้องไปอยู่ในที่ปลอดภัย เธอเห็นโรงงานเข้าตอนนั้นเอง อาคารอิฐซอมซ่อที่ทรุดตัวอยู่ใต้แรงกดทับของกาลเวลา

ทาลิตาพาเรอนาโตไปในโรงงานแห่งนั้นแล้วหาซอกมืดๆ เพื่อซ่อนตัว นักล่าคนนั้นตามมา เธอลากเอาท่อนไม้มาขวางทางเข้าไว้ ทางออกเดียวที่มีโดนปิดไปแล้ว ทาลิตารู้ดีว่าเวลากำลังจะหมดลง ถ้านักล่าไม่เจอพวกเธอเสียก่อน โดรนก็จะเจออยู่ดี

ทาลิตาแอบดูจากในซอก โรงงานแห่งนั้นกำลังเปลี่ยนไป กำแพงมืดมิดซอมซ่อสลายไปเป็นทิวทัศน์ที่เจิดจ้าด้วยแสงแดด

ชายหาด

เธอพบทางแก้ปัญหาแล้ว ทางออก โอกาสรอดชีวิต ที่ต้องทำก็แค่วิ่ง

ทาลิตาประคองตัวเรอนาโตให้ลุกขึ้น เหมือนเธอจะได้ยินเรอนาโตบอกให้หยุด แต่เธอไม่สนใจ นี่คือโอกาสของทั้งคู่แล้ว สองพี่น้องวิ่งไปตามชายหาด ทิ้งนักล่าไว้เบื้องหลัง เท้าเตะทรายอุ่นๆ ไปในทุกฝีก้าว

ทาลิตาวิ่งไม่หยุด แม้กระทั่งในตอนที่ทรายกลายเป็นหมอกสีดำม้วนตัวก็ตาม