วิตตอริโอ ทอสกาโน

วิตตอริโอ ทอสกาโน เป็นบุตรของอัลแบร์โตและแคเทอรินา ทอสกาโน เขาเกิดในปี 1343 เป็นลูกคนสุดท้องในลูกสามคน และเป็นทายาทอันดับสามที่จะได้รับที่ดินของตระกูล เมื่ออายุได้สิบห้าปี พ่อก็ส่งวิตตอริโอไปฝึกกับเอตตอเร ฟาบริซิโอ อัศวินคนเดียวกับที่สอนวิชาการทหารให้พี่ชายทั้งสองของเขา แต่วิตตอริโอไม่ได้พึงใจในการฝึกฝนวิชาต่อสู้ดังเหล่าพี่ชายของตน ในฐานะที่เป็นนักเรียนปรัชญา เขาเชื่อว่าความรุนแรงทางกายภาพนั้นเป็นที่พึ่งสุดท้ายของผู้ไร้ความสามารถ

ฟาบริซิโอโกรธเกรี้ยวกับความรักสงบของวิตตอริโอ จึงใส่ให้ข้ารับใช้คนหนึ่งของตนจู่โจมเขา วิตตอริโอหลบและป้องกันการโจมตีได้ แต่ไม่ยอมสู้กลับ เมื่อคู่ต่อสู้โมโหโกรธาพาตัวพุ่งใส่ เขาก็ปัดป้อง ผู้ที่โจมตีเขานั้นสะดุดล้ม ต้องคมมีดสั้นของตัวเองแทงเข้า ชายผู้นั้นเลือดไหลสิ้นภายในไม่ถีงหนึ่งนาที นั่นทำให้วิตตอริโอทิ้งดาบ และสาบานว่าจะมีไม่มีวันจับมันขึ้นมาอีก

ความถนัดถนี่ในเชิงวิชาการของวิตตอริโอทำให้พ่อของเขาโกรธมากจนส่งเขาไปอยู่กับเรนโซผู้เป็นลุง ที่นอกจากจะเป็นดยุกแห่งปอร์โตสกูโรแล้ว เรนโซยังเป็นนักวิชาการและผู้สะสมวัตถุโบราณหายากด้วย

เมื่ออยู่ใต้การดูแลของเรนโซ วิตตอริโอก็ได้ทุ่มความสนใจให้กับการศึกษาอารยธรรมอันสายสูญและประวัติศาสตร์โบราณ เขาค้นคว้าตำราที่ผู้คนหลงลืมไปแล้ว และกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในปรัชญาและภูมิปัญญาของสมาคมลับแต่โบราณ และเหล่าผู้พิทักษ์ลึกลับที่คอยปกปักความรู้ เหล่าผู้พิทักษ์ที่ปรากฏขึ้นในแทบทุกศตวรรษและวัฒนธรรม เหล่าผู้พิทักษ์ผู้มีนามเรียกขานต่างๆ กันไปตามเวลาและสถานที่ และว่ากันว่าเป็นผู้ที่มาจากมิติอื่น มาจากโลกอันสมบูรณ์แบบ เขารวบรวมข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับผู้เฝ้ามอง, ผู้ปกปัก, ผู้นำทาง, ผู้เป็นนาย, ผู้สังเกตการณ์

งานค้นคว้าของวิตตอริโอเผิดเผยว่า ผู้พิทักษ์เหล่านี้ทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้าประตูสู่ความรู้ลึกลับระดับสูง อันเป็นความรู้ที่จะพาให้มนุษยชาติก้าวข้ามไปสู่ระนาบการดำรงอยู่ในระดับที่สูงขึ้นไปอย่างช้าๆ เขาสร้างทฤษฎีขึ้นมาว่า ผู้สังเกตการณ์นั้นได้รอคอยให้มนุษย์บรรลุภูมิปัญญาเสียก่อนแล้วจึงจะปลดปล่อยความรู้ออกมา เพราะนั่นเป็นความรู้ที่หากมนุษย์รับไปโดยขาดภูมิปัญญาก็จะนำมาซึ่งการทำลายตัวเอง ผู้สังเกตการณ์ค่อยๆ พบวิธีที่จะดลใจมนุษย์ด้วยความรู้ที่จะไปกระตุ้นให้เกิดการเจริญเติบโต ความเข้าใจ และภูมิปัญญารวมหมู่

วิตตอริโอยอมรับว่าทัศนะละโมบในเงินตราและอำนาจของลุงเรนโซนั้นเป็นที่มาของความขัดแย้ง เขาหวังว่าความรู้อันสาบสูญไปแล้วของเหล่าผู้พิทักษ์รักษาประตูนี้จะนำมาซึ่งสันติภาพ ความกลมเกลียว และระเบียบเรียบร้อยแก่โลกอันโหดร้าย

แรงชักนำของวิตตอริโอทำให้ลุงเรนโซออกเดินทางสู่ซากโบราณสถานเพื่อค้นหาสิ่งตกทอดและวัตถุโบราณสาบสูญ พวกเขาค้นพบทรงสิบสองหน้าทองแดงที่ฮังการี อายุของมันนั้นย้อนไปได้จนถึงสมัยอาณาจักรโรมัน เมื่อไปเยือนอานาโตเลีย พวกเขาก็พบอุโมงค์ลับใต้เสาโอเบลิสก์ของธีโอโดซีอุส

พวกเขาได้ฟังเรื่องราวของวัตถุโบราณลึกลับซึ่งแยกออกจากกันเป็นสามชิ้นและกระจัดกระจายไปอยู่ในที่ต่างๆ ทั่วโลก

เบาะแสหนึ่งนำพวกเขามาถึงซากปรักหักพังแห่งเมืองทรอย ซึ่งมีขุมสมบัติโบราณอยู่ในห้องลับ และสิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือวัตถุโบราณชิ้นนั้นนั่นเอง อีกเบาะแสนั้นพาพวกเขาไปยังเกาะโรดส์ ซึ่งมีชิ้นส่วนที่สองของวัตถุโบราณนั้นอยู่ในถ้ำลับ และที่ใต้วิหารของอะพอลโล ณ เมืองเดลฟี วิตตอริโอก็ค้นพบชิ้นส่วนที่สามของแท่นบูชาหินอ่อนดำ ซึ่งสิ่งที่สลักเสลาอยู่บนแท่นบูชานั้นก็คือแผนที่ของเกาะครีต และดวงดาวที่อยู่เหนือวังของกษัตริย์ไมนอส

ลึกลงไปในเขาวงกตใต้ซากปรักหักพัง วิตตอริโอได้ค้นพบที่ที่จะไขกุญแจที่เกิดขึ้นจากวัตถุโบราณทั้งสามชิ้น แล้วเครื่องกลโบราณก็ทำงาน ผนังหินเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องเก็บของใต้ดินที่ซ่อนอยู่ภายใน

เรนโซกับวิตตอริโอเข้าไปในนั้นแล้วก็พบกับกำแพงหินอ่อนสีขาว ซึ่งสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นภาษาสันสกฤต ข้อความนั้นเตือนถึงลัทธิที่ปรารถนาจะทำให้มนุษย์ต้องเสื่อมทรามด้วยความรู้ที่ตนไม่พร้อมรับ พวกเขาได้ตามล่าตัวผู้สังเกตการณ์และจับไปขังเอาไว้ แต่ก่อนจะถูกขัง ผู้สังเกตการณ์ได้ซ่อนวัตถุโบราณเอาไว้ทั่วโลก ซึ่งวัตถุโบราณเหล่านั้นมีความรู้ลึกลับเกี่ยวกับพลังด้านมืดนี้ รวมถึงวิธียับยั้งไม่ให้มันทำลายล้างโลกด้วย

ข้อความบนกำแพงนั้นกล่าวถึงศิลาก้อนหนึ่งจากสำนักโบราณ ซึ่งเป็นหินที่บรรจุความลับเรื่องการเดินทางระหว่างระนาบของการดำรงอยู่เอาไว้ วิตตอริโอผู้เชื่อว่าศิลาก้อนนั้นครอบครองกุญแจสู่การตามหาเหล่าผู้สังเกตการณ์หรือโลกอันสมบูรณ์แบบของพวกเขาเรียกหินก้อนดังกล่าวว่า "ศิลาแห่งสรวงสวรรค์"

เมื่อพวกเขาออกจากห้องลับ เรนโซก็เหยียบเอาอสรพิษสีดำเข้า เจ้าอสรพิษตัวนั้นฝังเขี้ยวลงกับขาของเรนโซ แล้วก็หายไปในบัดดลเช่นเดียวที่อยู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น พิษแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว เรนโซจากไปภายในไม่กี่นาที และในเมื่อวิตตอริโอเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเรนโซ เขาขึงได้รับสืบทอดทั้งที่ดิน ห้องสมุด บรรดาศักดิ์ และความมั่งคั่งอันมากมายมหาศาลของผู้เป็นลุงมา ในความมุ่งมั่นของวิตตอริโอที่จะเชิดชูเกียรติลุงของตนและช่วยให้มวลมนุษย์ได้ก้าวข้ามความอ่อนแอ ความโลภ และความโหดร้ายให้ได้นั้น เขารู้ดีว่าตนต้องตามหาศิลาแห่งสรวงสวรรค์ให้พบและปลดปล่อยเหล่าผู้สังเกตการณ์เป็นอิสระหากพวกเขายังมีชีวิตอยู่

วิตตอริโอเดินทางออกสำรวจในปี 1391 เขาจ้างอัศวินรับจ้างคนหนึ่งมาเป็นกำลังสนับสนุนและให้การปกป้อง ทาร์โฮส โคแวกส์ ผู้เป็นอดีตสมาชิกของกองพันผู้พิทักษ์นั้นมิกลัวเกรงสิ่งใดไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ร้าย ในที่สุด การสำรวจและการค้นพบของวิตตอริโอก็พาพวกเขาไปพบสุสานใต้ดินที่มีกำลังคุ้มกันแน่นหนา ณ เมืองซิงตราในโปรตุเกส หากคณะสำรวจหวังจะเข้าไปในนั้น พวกเขาก็ต้องสังหารเหล่าผู้ที่คุ้มกันให้สิ้น วิตตอริโอไม่ปรารถนาให้เกิดการเสียเลือดเสียเนื้อ เขาจึงบอกให้ทาร์โฮสหาหนทางอื่น

ทาร์โฮสปฏิเสธ และจับตัววิตตอริโอไว้ในวันนั้น

เมื่อพวกเขากลับมาอิตาลี ทาร์โฮสขังวิตตอริโอไว้ในคุกใต้ดินและเริ่มทำการทรมานผู้คนในปอร์โตสกูโร โดยสัญญาว่าจะหยุดเมื่อเขายอมเผยความจริงเบื้องหลังศิลานั้น

เพียงไม่กี่สัปดาห์ ทาร์โฮสก็เหน็ดเหนื่อยกับการทรมานชาวเมือง และวิตตอริโอก็ถูกทิ้งไว้ให้เน่าตายอยู่ในคุกใต้ดินโดยไม่มีผู้ใดให้พูดคุยด้วยนอกจากพวกหนู ในความเดียวดายไร้สัมผัสจากโลกภายนอกนั้น เขาขูดขีดสัญลักษณ์จากศิลาแห่งสรวงสวรรค์ลงไปบนพื้นหิน วิตตอริโอพยายามสลับลำดับของสัญลักษณ์เหล่านั้นไปมานับรูปแบบไม่ถ้วนไปพลางคิดคำนึงถึงโลกที่เป็นดุจสรวงสวรรค์ และในห้วงขณะที่เขากำลังจะยอมจำนวนต่อความหิวโหยและความสิ้นหวังนั้นนั่นเอง เขาก็ลองลำดับสุดท้ายไปพร้อมตั้งจิตเพ่งสมาธิไปถึงโลกอันมีสันติและความเห็นอกเห็นใจกันเป็นนิรันดร์

ทีแรกเขานึกว่าตัวเองคว้าน้ำเหลว เขากอบเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายในขณะที่พวกหนูเข้ามาใกล้ด้วยเจตนามุ่งร้าย พวกมันเตรียมพร้อมจะเลี้ยงฉลองด้วยเนื้อหนังซีดเผือดบนเรือนร่างแห่งความพ่ายแพ้ของเขา ทันใดนั้นเอง หมกเย็นยะเยือกสีดำผิดธรรมชาติก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นหิน และเพียงอึดใจเดียวเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมาน รวมทั้งมีเหล่าอีกาบินวนอยู่เหนือศีรษะ เขาพยายามหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากก่อนจะพบว่าตัวเองอยู่ในโลกอื่น

และมันไม่ใช่สรวงสวรรค์ดังที่คาดไง้