Krasue

Burong Sukapat'ın Tayland'daki opera provaları hep duygu dolu olurdu ancak o ne kadar denese de basit bir yedek olmaktan öteye geçemiyordu. Yeteneğini paylaşma isteği, zaman içinde dayanılmaz bir şöhret ihtiyacına dönüşmüştü. Çocukluk arkadaşı Janjira en büyük destekçisiydi ama onun da başını yaslayacak bir omuz dışında sunabileceği pek bir şey yoktu. Ancak basamakları kısa sürede tırmanan Malai isimli bir başka şarkıcı ona ulaşınca Burong'un kaderi değişti. Malai, Burong'a içinde renksiz bir sıvı olan cam bir şişe verdi ve tamamen ciddi bir ses tonuyla bunu içmesini söyledi. "Her gece bir başkası vücudunu ele geçirecek ancak sahnede benim gibi başarılı olacaksın." Burong bu tuhaf oyun karşısında güldü. Yine de doğru olduğuna inanmayı her şeyden çok istiyordu. Şişeyi aldı ve her damlasını içti. Gelecek haftalarda Burong'un teni daha yumuşak hissettiriyordu ve sesinde daha önce varlığından haberdar olmadığı bir derinlik bulmuştu. Katıldığı bir sonraki seçmede yönetmen bunu fark etti, salonda yankılanan ses karşısında kendinden geçmişti. Şarkı bittiğinde Burong yönetmene teşekkür etti, ardından elindeki mendile öksürdü ve üzerinde kan lekesi olduğunu gördü. Sorgulamamayı seçerek mendili cebine tıktı. Her ne oluyorsa işe yarıyordu, şimdi durmaya hiç niyeti yoktu. O gece uykusunda rahatlatıcı bir sıcaklığın vücudundan damladığını hissetti. Aniden kalktı ve eliyle orada olmayan bir lambayı aradı. Tanımadığı bir bahçede kanlar içinde yatıyordu. Yanında tüy ve kanla kaplı, talan edilmiş bir tavuk kümesi duruyordu. Şehir yeni bir güne uyanmadan önce kendini eve atmayı başardı. Kaynar bir duşun altında kan tükürdü, bunun ilk avı olmadığı düşüncesi onu korkutmuştu. Hıçkırıklarının arasında karnını yoklayarak içinde bir şeylerin saklanabileceği bir yer aradı. Janjira'yı aradı ama tüm bu dehşeti ona anlatamadı, sadece her gece uykusunda yürüdüğünü ve onu yatağına geri döndürebilecek birine ihtiyacı olduğunu söyledi. Janjira yardım etmeyi kabul etti. Burong o sabah uyandığında Janjira'nın elini sevgi dolu bir şekilde yanağına koyduğunu gördü. Yukarı baktığında gözyaşlarına boğuldu. Janjira'nın kesilmiş eli yataktan kaydı ve deşilmiş cesedinin üzerine düştü. Saatler boyunca sessizce şok içinde arkadaşının kalıntılarının başında oturdu. Janjira ölmüştü, hem de ne uğruna? Kan kokusuna daha fazla dayanamayacak hale geldiğinde gidip temizlik malzemeleri aldı. Güneş batarken halıda koyu bir leke kalmıştı. Malai'ın evine varana kadar sokaklarda dolaştı. Malai kapıyı açtı ve Burong'un gözlerini görür görmez kendini savunmaya başladı. Yanlış bir şey yapmadığını söyledi, lanetlenmişti ve kurtulmanın tek yolu bu laneti başkasına geçirmekti. Burong'un şöhret hırsıyla bu işkenceye dayanabileceğini ve sonunda hep istediği şeyi elde edebileceğini düşünmüştü. Burong öfkeyle dolmuştu. Öfkenin ateşi bedenini sararken yere düştü. Malai dehşetle Burong'un tırnaklarını tenine batırıp yakıcı bir acıyla kendini parçalamasını izledi. Boynundan parça parça et kopardıkça organları içinde kıpırdıyordu. Kafası bedeninden ayrıldı, organları kıyıya vuran balıklar gibi arkasında sallanıyordu. Şiddetli bir açlık Burong'un bedeninden ayrılmış kafasını ele geçirdi ve göğe yükseldi. Malai'a doğru savrularak geride kan, saç ve kemikten başka bir şey kalmayıncaya kadar onu paramparça etti. Burong bu kargaşaya uyandı ve içinde gözyaşı dökecek şefkati bulamadı. Eve döndü, oda aydınlanana kadar düşüncelerinin bir girdap gibi dönmesine izin verdi. Telefon çaldı. Yönetmenin sesi, zihnini sarmış olan bulanıklığı delip geçti. Ona başrolü teklif etti. Burong yatağına oturup ağladı. Hem de üzüldüğü için değil, rahatladığı ve gururlandığı için. Bangkok sahnesindeki akşamlarda yıldızı parlıyordu. Geceleri ise içindeki yaratığı besliyordu, ikisi birlikte açlık ve şarkıların dünyasında güzelce yaşıyordu. Ama yaratık her zaman daha fazlasını istiyordu ve bir gece ona tam da bu sunulmuştu. Kancalara asılmış, iştah açıcı kan damlayan bir et... Sonra sis geldi.