Liç

Adı Fısıldanan. Çürümüş Kule'nin Lordu. Sırların Efendisi. Çok az kişi onun gerçek adını anabilir çünkü duyabileceğinden, hatta daha kötüsünün olabileceğinden korkarlar. Henüz genç bir büyücüyken bile Vecna'nın büyü hâkimiyeti herkesten üstündü. Diğerleri onlarca yıl boyunca bir büyü ekolüne bağlı kalıp onda ustalaşırken o, rahatlıkla her birinde ustalaştı. Annesi büyücülük suçundan idam edildikten sonra, büyünün en karanlık ekolü olan, yaşam ve ölüm büyüsü olan kara büyü üzerinde çalıştı ve odaklandığı bu çalışma alanı onun için bir takıntı haline geldi. Gücü büyüdükçe hırsı da büyüdü. Yüzyıllar içinde ölümlü kabuğundan kurtuldu ve Liç'liğe yükseldi. Gücü; yönetim merkezi Çürümüş Kule olan, yüce bir imparatorluğun doğuşunu beraberinde getirdi. Habis Karanlık Kitabı'nı doldurmak için karanlık bilgiye duyduğu açlık ile birçok farklı âlem ve boyuta gitti. Ancak hizmetkârlarından biri; onun diyarında, daha önce hiç görmediği bir dilde yazılmış, belki de eski bir ciltten koparılmış bir büyü buldu. Ondan inanılmaz bir karanlık enerji yayıldığını hissedebiliyordu. Elinde yazı dilinin hiçbir geçmiş kaydı olmadan dilin sözdizimini, fonetiğini ve biçimini aylarca dikkatle incelemek zorunda kaldı. Her harfin her çizgisini inceleyip, ne anlama geldikleri hakkında teoriler üreterek tüm bunları odasındaki devasa bir kitapta belgeledi. Teğmenleri, bölgedeki sorunlarla ilgili ona danışmaya geldiğinde Vecna, onlara bu sorunları kendileri halletmelerini söyledi. Onun ilgilenmesi gereken daha önemli işleri vardı. Bu tuhaf yazıyı ezberleyip, bir anlam çıkarmaya çalışarak sayısız gecesini harcadı. Kalesinden sadece arada bir, geceleri hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolan kişilerle ilgili duyduğu söylentileri araştırmak için ayrılırdı. Bu olayların yaşandığı yerlerde, yırtık sayfadan yayılanla aynı yabancı büyüyü hissedebiliyordu. Bu kişileri öldüren şey her neyse bu tuhaf yazıyı da onun yazdığından emindi. Kafası karışmıştı ve bu onu öfkelendiriyordu. Tek tük gerçekleşen bu olayların ne bir düzeni ne bir ortak noktası vardı. Ne boğuşma izi vardı ne de ceset; yalnızca geride kalmış karanlık enerjinin geçmeyen bir uğultusu vardı. Bu bedenlere ne amaçla ihtiyaç duyuyorlardı? Karanlık bir gecede ansızın bir aydınlanma yaşadı. "Ölmek" olarak yorumladığı bir kelime, "kaybolmak" olarak düşünülünce daha anlamlı oluyordu. Belki de bu kişiler öldürülmüyordu, belki de yalnızca canlı halde kaçırılıyorlardı. Bu değişikliği notlarına uyguladı ve sanki tüm taşlar tek tek yerine oturdu. Öğrendiklerini temiz bir parşömene fonetik bir şekilde yazarak aktardı. Yazdıklarını sesli şekilde okudu ve oda bir anda karanlığa büründü. Her yer ürkütücü, kara bir sisle dolmuştu. Yerinin değiştiğini, başka bir yere gittiğini hissediyordu. Vecna, ezberlediği büyüleri söyleyerek sise direndi. Ancak karanlığa baktıkça ondan gelen davetkâr bir enerji seziyordu. Bir çaresizlik, tahmin edebileceğinden bile şeytani bir şeydi bu. Hastalıklı bir merak duygusuna yenik düşerek konsantrasyonunu kaybetti ve sisin, kendisini almasına izin verdi. Bu şey her neyse, her neredeyse onu dizginlemenin tek yolunun boyun eğmek olduğunu anlamıştı. Soğuk ve ritimsiz kalbinde içten içe, bir gün onun karanlık sırlarına sahip olacağını biliyordu.